Karolina Skrzyńska wywiad 12.01.2018

01.Karolina Skrzynska i Ja 10_2017

Karolina Skrzyńska & Moi fot.AK

O tradycji, przemijaniu, tęsknocie, samotności na płycie „Palcem po wodzie” 🙂 W dzisiejszym świecie, gdzie otacza nas hałas, gwar, huk i łomot jej płyta to balsam dla duszy i uszu. Album na wyciszenie i na zastanowienie czego doświadczyliśmy w życiu. Co nas zbudowało wewnętrznie. Jest trochę melancholii, smutku po to aby spojrzeć z ogromną nadzieją na to, co za horyzontem. Że tam może być „dobry, mądrzejszy, lepszy świat” pod warunkiem, że nie zapomnimy o tradycji, szacunku wobec siebie, zwolnimy na moment w tym pędzie nazywającym się „codzienność”. To tak w telegraficznym skrócie, bo więcej i szczegóły mojej rozmowy z Karoliną można było wysłuchać w audycji „Warto Posłuchac”. Natomiast dziś przedstawiam nasza krótką rozmowę z naszego spotkania 🙂 Karolina dziękuję za SUPER rozmowę 🙂

02.Karolina Skrzynska

Arkadiusz Kałucki: Słuchając Twojej płyty „Palcem po wodzie” zastanawiałem się czy w Twoim otoczeniu jest więcej ludzi, którzy przysłowiowo „palcem po wodzie” snują Tobie wizje przyszłości a z tego nadal nic nie wynika czy jednak konkretnych, precyzyjnych dla których ważne są czyny a nie tylko „gadanie”?

Karolina Skrzyńska: Ciekawie zaczyna się ta rozmowa!
Chyba jak w życiu każdego człowieka – są i tacy i tacy. Najważniejsze to dobrze ich rozpoznać. A samo rozpoznanie nie przychodzi nam łatwo, bo umówmy się, pięknie snuta wizja bywa wygodniejsza, a nawet w pewnym stopniu bezpieczniejsza od klarownie podanej prawdy. Sama wiele razy w swoim życiu ulegałam takiej pokusie, to przecież bardzo ładnie tłumaczy nas z braku działania. Jednak jestem teraz na takim etapie w swoim życiu, że szukam tych ludzkich pereł, a jak tylko znajdę to cenię, szanuję i trzymam blisko serca. Bo to prawdziwy skarb.

Arkadiusz Kałucki: Im więcej razy przesłuchiwałem album tym bardziej utwierdzałem się w przekonaniu, że pomiędzy utworami powinny być zamieszczone „dźwięki natury” np. śpiew ptaków, szum potoku, szum liści na drzewach. Był taki pomysł?

Karolina Skrzyńska: I tak i nie. Te dźwięki zawsze są obecne w muzyce, którą gramy. One w dużej mierze potrafią natchnąć do takiego myślenia muzycznego. Ale zamiast umieszczać tam nagrane ścieżki „dźwięków natury”, wolałam ich poszukać w instrumentach. Dlatego szum potoków można znaleźć w wygrywanych przez Mateusza dźwiękach na cymbałach, śpiew ptaków w głosach. W zaklinaniu natury w piosenkach nie ograniczaliśmy się tylko do, nazwijmy to, „imitowania” dźwięków. Jest tam dużo kolorów. Na przykład brunatność ziemi słychać w śpiewie gardłowym Barta. Wydaje mi się, że każdy kto zacznie słuchać płyty przyjmując ten klucz, na pewno wysłyszy tam jeszcze sporo innych rzeczy.

Arkadiusz Kałucki: Jak bardzo w Tobie zakorzenione jest rozpamiętywanie tego, co było, czego doświadczyłaś i nie koniecznie miłego, a jak widzisz przyszłość po tym wszystkim? To wszystko traktujesz po równo czy jednak coś przeważa?

Karolina Skrzyńska: Uczę się żyć tu i teraz. Nie ukrywam, że to co przytrafiło mi się w życiu, zarówno piękne jak i trudne chwile, wraca bardzo często. Uczę się też przypatrywać się temu wszystkiemu już z dystansu. Z odległości człowieka, który pewne lekcje odebrał i dzięki czemu może stawać się lepszym. Jasne, że to nie jest łatwe, szczególnie w wykonania okropnego choleryka jakim potrafię być. Ale staram się myśleć, że każde zdarzenie, które nie przepłynie przez nas bezrefleksyjnie, pomaga nam poznawać samego siebie. Nawet te trudne, które potrafią przygniatać po miesiącach, latach. Warto złapać trzy głębokie wdechy i pochylić się nad nimi. Droga między pierwszym a drugim albumem była dla mnie trudna, właśnie z tego powodu. Bo wracając na chwilę do Twojego pierwszego pytania – wygodnie jest wiedzieć mniej 🙂 Opierać swoje działanie (nawet to prowizoryczne) na wysnutych wizjach, odrzucając przy tym wiedzę, jaką możemy czerpać z doświadczeń. Ale to jak stąpanie po cienkim lodzie. W końcu pojawi się krach.

03.karolina - lira fot.Bartek Janiczek - Dunvael Photography

Karolina Skrzyńska fot.Bartek Janiczek – Dunvael Photography

Arkadiusz Kałucki: Tradycja, przemijanie, tęsknota, samotności, melancholia i smutek te słowa według mnie są bardzo wyraźnie „podkreślone” na albumie „Palcem po wodzie”. Poproszę Ciebie o odniesienie się do każdego z tych słów z czym Tobie się kojarzą i jak są ważne na tej płycie.

Karolina Skrzyńska: Każde z tych słów jest ważne na „Palcem po wodzie”. Ale nie traktowałabym ich jako słowa klucze. To tylko część obrazu, który malujemy nie tylko tekstem ale i muzyką. Część budowanego przez nas świata, w którym przecież można znaleźć też i emocje z drugiego bieguna 🙂 Ale według życzenia! Tradycja – nawet nie zdajemy sobie sprawy z tego, jak wielki ma ona wpływ na to kim jesteśmy. Przemijanie – myśl, którą często od siebie odpychamy, wolimy, żeby siedziała w zakurzonym kącie i nie mąciła w naszej codzienności. Jednak oswojenie przemijania może nam pomóc przeżywać nasze „dziś” piękniej i mądrzej. Tęsknota – siedzi we mnie głęboko, nie do końca nazwana. Do tego co dawne, do tego co zamknięte w opowieściach o świecie, gdzie nie wyrzucało się chleba, a w Wigilię chodziło do stajni całować konie w chrapy. Gdzie po drogach za ludźmi chodziło licho, a poczucia bezpieczeństwa szukało się w spojrzeniu ukochanego człowieka, nie cyferkach na kontach czy fortecach zbudowanych z „rzeczy, które musisz mieć!”. Ot, taka sobie tęsknota. Samotność – tę panią stąd wyprośmy. Melancholia – pozwala widzieć i czuć więcej. Smutek – wygrywa bardzo piękne melodie.

Arkadiusz Kałucki: W piosence „Jestem”, która moim zdaniem jest istotą krążka „Palcem po wodzie”, porównujesz i nawiązujesz do atmosfery panującej w domu kiedyś i jak jest dziś. Możesz przybliżyć czytelnikom i swoim fanom swoją obserwację? Czy kluczem do tego porównania jest „tradycja” i jej zanikanie?

Karolina Skrzyńska: Tak sobie teraz zerkam na moją wcześniejszą odpowiedź… i co innego będzie tu kluczem. Dom w tej piosence to pojęcie względne. Niekoniecznie chodzi tu o mury, ale oczywiście może. To co kocham w pisaniu piosenek to te niezliczone możliwości. Mnogość historii, które mogą zostać opowiedziane tym samym tekstem i melodią. Wszystko w rękach, a raczej sercach i uszach odbiorcy. Każdy z nas ma swój „dawny dom” – krainę dzieciństwa, wyobrażenie o miejscu obok współczesnego zabiegania, wspomnienie zapachu obiadu co niedziele gotowanego przez ciotkę i tak dalej. Pamiętasz film o Piotrusiu Panie z Robinem Williamsem? Jest tam taka scena, w której bohater musi złapać się pięknej myśli, uchwycić piękne wspomnienie, żeby polecieć. Jaka myśl pozwoliłaby Twoim stopom oderwać się od ziemi..? Albo stopom czytelników?

04.Karolina fot.Bartek Janiczek - Dunvael Photography

Karolina Skrzyńska fot.Bartek Janiczek – Dunvael Photography

Arkadiusz Kałucki: Czego się boisz? Upływającego czasu?

Karolina Skrzyńska: Że nie zdążę. Jest tyle rzeczy, które muszę doświadczyć… To chyba przeraża mnie najbardziej, że kiedyś u kresu mojej drogi rozczaruje się samą sobą. Będę odchodzić z poczuciem głodu doznań. I głodu melodii! Kiedyś, jeszcze w trakcie studiów, doświadczyła mnie bardzo trudna chwila. Z gatunku tych, które wywołują strach, że zaraz Cię na tym świecie nie będzie. Pamiętaj bardzo dobrze to co wtedy czułam. W pierwszej kolejności rozpłakałam się, że nie zdążyłam się jeszcze naśpiewać.

Arkadiusz Kałucki: Na koniec proszę powiedz z kim pracowałaś przy swoim albumie? Jacy muzycy stali z Tobą ramię w ramię w studiu nagraniowym? I jak możesz ich krótko scharakteryzować, to będzie na pewno i im i mnie bardzo miło 🙂

Karolina Skrzyńska: Moim muzykom postawię kiedyś pomnik. Serio. Za serce. Za talent. Za przyjaźń. Za… cierpliwość do mnie! To wielki skarb posiadać wokół siebie ludzi, którym można powierzyć tak ważną część siebie. O każdym z nich mogłabym pisać i pisać, bo są naprawdę wyjątkowi. Najdłużej ze mną jest mistrz wszelkiego instrumenta szarpanego! Mateusz Szemraj. Poznaliśmy się jeszcze przy pracy nad pierwszym albumem. Bardzo sobie cenie jego spokój, staram się tego od niego nauczyć. Później chyba poznałam Wojtka Lubertowicza. Mężczyznę o niezliczonej ilości rąk (zwróćcie uwagę na koncertach co on na tych bębnach wyprawia…) i niezliczonych karolinowych docinkach – kto się czubi ten się lubi 🙂 W podobnym momencie poznałam Huberta Giziewskiego, jedynego muzyka, który po latach ogromnej niechęci, rozkochał mnie w akordeonie! Hubert to też dla mnie wzór skrupulatności i zorganizowania. Chęć wspólnego pogrania i poznania się muzycznego złapała też nas z Bartem Pałygą. Pamiętam nasze pierwsze spotkanie, mieliśmy pograć, Bartek zwiózł mnóstwo instrumentów… i przegadaliśmy kilka godzin nawet nie otwierając futerałów. I tak jest do dziś. Bart ma niebywałą zdolność przechwytywania emocji, bardzo wyraźnie słychać to w „Słoneczku”, kiedy wchodzi jego solo po moim zaśpiewie. Z pomocą chłopaków namierzyłam też Kubę Mielcarka, który wzbogacił nas kontrabasowo. Chodzące ciepło i otwartość i na ludzi i na dźwięki. Ginący gatunek! No i muszę tu też wspomnieć o moich dziewczynach. Są dla mnie jak rodzina. Nasze drogi krzyżowały się na różnych warsztatach przez te lata, ale tak naprawdę połączyły nas Gardzienice. Z Magdą Pamułą, Olą Zawłocką i Dorotą Kołodziej czuję silną więź. To też takie moje odkrycie, że można bezgranicznie ufać innym babom ;). Nie bać się, że skreślą, kiedy będę gorszą wersją siebie – a umówmy się, każdy z nas ma chwile słabości. Nasze głosy są bardzo różne, ale razem współbrzmią rozciągając całą paletę barw. Charakterki też są różne… Dlatego cudnie jest odkrywać z nimi świat. Przy albumie pracowała z nami też kolejna wspaniała kobieta, Asia Popowicz. To ona tak czule, dbając o każdy szczegół, nagrała nas w studio. Jestem jej za to ogromnie wdzięczna.

Arkadiusz Kałucki: Ślicznie dziękuję za przemiłą rozmowę i płytę pełną dobroci 🙂

Karolina Skrzyńska: To ja dziękuję! Życzę dobrego słuchania i odkrywania coraz to nowszych opowieści spisanych palcem po wodzie.

Reklamy

Sarsa – wywiad 23.11.2017

01.Sarsa i Ja 1

Sarsa i Ja fot.AK

Jej album „Pióropusze” ukazał się dokładnie 26.05.2017 r. To nie jest przypadkowa data. Podobnie jak pojawiające się daty w teledysku do utworu „Motyle i ćmy”. Cała płyta jest bardzo różnorodna muzycznie, ale z zachowaną tożsamością Marty 🙂 Słychać, że od debiutanckiego krążka bardzo poszerzyła swój horyzont zainteresowań muzycznych, ale nadała tym „fascynacją” swój charakter 🙂 Poniżej przeczytacie moją krótką rozmowę z Sarsą będącą tylko szkieletem wywiadu radiowego, który będzie miał swoją premierę w moim autorskim programie „Warto Posłuchać” 26.11.2017(Niedziela) w Radiu Płońsk 93,6 FM godz.21:10. Natomiast w POP Radiu 92,8 FM – 3.12.2017 (Niedziela) godz.20:00 🙂

02.Sarsa

Arkadiusz Kałucki: Pochodzisz ze Słupska. Czy kiedykolwiek była propozycja ze strony klubu sportowego Czarni Słupsk abyś nagrała hymn klubu? Bo np. Maciej Maleńczuk śpiewa hymn Cracovii. A w ogóle interesujesz się sportem?

Sarsa: Myślę, że to byłaby bardzo pozytywna inicjatywa! W końcu muzyka i sport powinny łączyć ludzi, a nie dzielić! Natomiast na razie nie było takiej propozycji…

Arkadiusz Kałucki: Płyta „Pióropusze”(premiera: 26.05.2017 r.) jest Twoją drugą w dyskografii. Na pewno słyszałaś o tzw. syndromie drugiej płyty. Przywiązujesz uwagę do tego typu sformułowań czy uważasz, że artysta powinien robić wszystko zgodnie ze swoim sumieniem i tym co sobie zaplanował?

Sarsa: Jedno nie wyklucza drugiego. Jest stres związany z wyścigiem jaki mam z samą sobą, ale na szczęście po sukcesie singli i pozytywnych recenzjach dziennikarzy muzycznych mogłam odetchnąć z ulgą. Zawsze staram się dać siebie w swojej twórczości. Obnażam się przed fanami z mojego życia wiec naturalne jest to ze chciałabym by ten odbiór był pozytywny.

04.Sarsa

Sarsa fot.Maciej Siergiej Nowak, Piotr Tarasiewicz

Arkadiusz Kałucki: Czy jesteś przesądna? Masz swój talizman? Pytam, bo w Kulturze Indian pióropusz był takim ochronnym talizmanem.

Sarsa: Mam swoje talizmany i wierze w moc konkretnych symboli. Tytuł „Pióropusze” jest talizmanem ale tez wyrazem różnorodności muzycznej jaja gra mi w sercu i jaja zawarłam na tym albumie.

Arkadiusz Kałucki: Na albumie „Pióropusze” mamy większe instrumentarium niż na pierwszym krążku. Proszę powiedz jak wyglądał proces twórczy, bo możliwości znacząco się powiększyły.

Sarsa: Proces twórczy przebiega zawsze tak samo u mnie 🙂 pisze piosenki w domowym zaciszu lub nagrywam melodie na dyktafon w zależności gdzie dopadnie mnie wena. Potem szukam producentów. Przy albumie ” Pióropusze” pracowałam ze szwedzkimi producentami, w Londynie w Tileyard studio oraz z polskimi. Dzięki temu mogłam jeszcze bardziej różnicować muzyczne brzmienie utworów na płycie.

Print

Sarsa fot.Maciej Siergiej Nowak, Piotr Tarasiewicz

Arkadiusz Kałucki: Twoje najnowsze nagranie „Motyle i Ćmy” pozostawia sporo miejsca dla odbiorcy na jego interpretację. Czy były dotychczas dla Ciebie jakieś zaskakujące spostrzeżenia a może inspirujące?

Sarsa: Staram się nie wskazywać jednej drogi interpretacji tego utworu – to nie jest język polski, a ja nie jestem nauczycielem by mówić że tylko jedna wersja interpretacji wiersza jest poprawna. Cieszy mnie kiedy moja twórczość jest bodźcem do przemyśleń. Nie wyróżniam nikogo bo ciesze się każdym przejawem analizy mojej twórczości.

Arkadiusz Kałucki: Już na zakończenie. Piszesz teksty piosenek dla innych naszych młodych artystów m.in. Monika Lewczuk, Antek Smykiewicz, Ukeje, Ewa Farna. Brałaś udział w campach songwriterskich. To według Ciebie dziś XXI w. może być ważnym elementem w rozwoju artystów, którzy są dopiero na początku swojej drogi muzycznej? Warto jeździć na takie campy? Czego nowego Ty się uczysz jak jesteś na takim zjeździe?

Sarsa: Ja traktuje takie campy jako odskocznie od mojej własnej twórczości. To tez super okazja by poznać nowych ludzi, producentów ze świata i zdolnych wykonawców. Uważam, że takie campy są bardzo dobre dla debiutantów bo mogą wdrożyć do tworzenia własnej twórczości! To bardzo ważne by artysta był autentyczny i śpiewał opowiadał o czymś z czym sam się utożsamia. Na takich campach ja najczęściej pomagam pisać tzw. TopLine czyli po prostu linie wokalu oraz tekst. Taka praca wymaga sporo empatii by dobrze „wejść w skórę” wykonawcy dla którego tworze. Jednak ulubioną moja formą takiej współpracy jest jednak praca z artystą poza campami. Face to face w bardziej intymnych niż takich zbiorowych warunkach.

Arkadiusz Kałucki: Dziękuję za spotkanie i rozmowę 🙂

Sarsa: Dziękuję!!!! Słońca w sercu życzę!

Joanna Dark – wywiad 1.11.2017 r.

01.Joanna Dark i Ja 1

Joanna Dark i Ja fot.AK

Joanna Dark na jesienno-zimowe wieczory przygotowała fantastyczna podróż muzyczną 🙂 Przypomina nam wszystkim utwory ważne, istotne, na których przynajmniej trzy pokolenia Polaków się wychowały. Wszystko pod wspólnym tytułem „Krajewski na dziś” 🙂 Kompozytorem wszystkich utworów jest Seweryn Krajewski, a teksty są autorstwa mistrzów słowa m.in. Janusz Kondratowicz, Agnieszka Osiecka, Jacek Cygan czy Bogdan Olewicz. Na albumie są utwory m.in. „Wielka miłość”, „Kołysanka dla okruszka”, „Remedium”, „Kiedy mnie już nie będzie” czy „Szukaj mnie” 🙂 Wywiad w POP Radiu 26.11.2017 i Radiu Płońsk już 5.11.2017 naturalnie w programie „Warto Posłuchać: 🙂

02.Joanna dark okladka1

Arkadiusz Kałucki: Jakie są trzy a może cztery zasady, którymi kierujesz się od początku swojej kariery artystycznej i zawsze będziesz im wierna?

Joanna Dark:

Pierwsza – śpiewam to co jest bliskie mojej duszy i sercu.

Druga – stawiam na najwyższą jakość muzyki i tekstu.

Trzecia – tworzę tak, żebym nie musiała się tego wstydzić.

Arkadiusz Kałucki: Twoja najnowsza płyta „Krajewski na dziś” jest według mnie ogromnym wyzwaniem artystycznym, bo mierzysz się z ważnymi piosenkami dla kilku pokoleń. Jak przygotowywałaś się do ich interpretacji? Omawiałaś to z kimś?

Joanna Dark: To prawda,ten materiał to wielkie wyzwanie, ale też ogromna przyjemność. Możliwość zaśpiewania tak znakomitych kompozycji do tak świetnych tekstów takich autorów jak choćby Agnieszka Osiecka, Magda Czapińska, Bogdan Olewicz, Jacek Cygan. Nagrywanie ich było wielką przyjemnością.Wiązało się jednak też w ogromnymi emocjami. Żeby je przekazać musiałam dotykać najczulszych strun.A to kosztuje…..

Arkadiusz Kałucki: Jak wyglądał dobór i selekcja utworów? Często zmieniała się koncepcja płyty?

Joanna Dark: Czas jakiś trwało zanim wybrałam właściwy dla mnie zestaw piosenek. Przejrzałam i przesłuchałam wszystkie z nich. Zależało mi żeby uchwycić przekrój twórczości Seweryna Krajewskiego.Ważne też było dla mnie to, żeby mnie one były bliskie ,mnie poruszały. Wówczas śpiewanie ich , nagrywanie jest łatwiejsze.

04.Joanna Dark 3

Joanna Dark fot.Wiktor Malinowski

Arkadiusz Kałucki: Kuba Galiński to był jedyny wybór na producenta i aranżera tych dwunastu piosenek? Jak doszło do waszego spotkania i podjęcia tematu kompozycji Seweryna Krajewskiego?

Joanna Dark: Szukaliśmy wspólnie z moją wytwórnią Universal Music kogoś najbardziej odpowiedniego do tego projektu. W rezultacie Monika Kamińska z Universala przedstawiła mi Kubę, którego pomysł na płytę mnie zachwycił. Powolutku, wspólnie omawialiśmy szczegóły i dochodziliśmy do tego co dziś możecie usłyszeć.

Arkadiusz Kałucki: Kiedy przeglądałem Twoje ostatnie dwa albumy, to większość zawartych tam utworów jest starymi przebojami w nowych wersjach. Ten najnowszy też. Czy to oznacza, że jeszcze nie jest ten czas i moment na swoje własne piosenki?

Joanna Dark: Nie wiem. Nikt nie powiedział,że każdy musi sobie sam pisać i komponować. Może kiedyś. Tymczasem ja działam z potrzeby serca. Pojawił się we mnie taki pomysł i jestem szczęśliwa, że udało mi się go zrealizować.

03.Joanna Dark 2

Joanna Dark fot.Wiktor Malinowski

Arkadiusz Kałucki: Piosenka „Płoną góry, płoną lasy” jest pierwszym singlowym utworem promującym album „Krajewski na dziś”. Proszę powiedz dlaczego to nagranie wybrałaś na pilotujące Twój nowy krążek? Jest związana z tym jakaś historia? I gdzie nakręcany był ładny video clip?

Joanna Dark: Wspólnie z Kubą i wytwórnią stwierdziliśmy, że to nagranie najbardziej oddaje muzycznie klimat płyty. Poza tym to wielki przebój,ponadczasowy hit. Teledysk kręciliśmy we Wrocławiu. Chcieliśmy, żeby miał trochę vintagowy klimat. Stąd pomysł,żeby był czarno-biały. Do tego został zrealizowany w technice steadycam, niełatwej w realizacji, ale dającej spektakularny efekt. Pracował przy nim również ceniony operator Jacek Fabrowicz. To wszystko złożyło się na naprawdę ciekawy efekt.

Arkadiusz Kałucki: Nie mogę nie zapytać o muzyków, z którymi było Tobie po drodze przy nagrywani albumu „Krajewski na dziś”. Bo o Kubie już wiemy 🙂 Kto i na czym gra?

Joanna Dark: Kuba Galiński jest multiinstrumentalistą. Na płycie zagrał na basie,gitarach klawiszach,pianinie. Programował i miksował cały materiał. Na trąbkach zagrał Tomasz Ziętek. Na klarnecie,saksofonie i flecie Tomasz Duda. Na wiolonczeli Justyna Straszyńska. Na instrumentach perkusyjnych Piotr Gwadera.Na puzonach i tubie Piotr Wróbel.

Arkadiusz Kałucki: Asiu, bardzo dziękuję za rozmowę i trzymam kciuki za sukces płyty „Krajewski na dziś” 🙂

Joanna Dark: Dziękuję Ci za zaproszenie do rozmowy i pozdrawiam serdecznie wszystkich czytających ten wywiad.

Bovska – wywiad 25.10.2017 r.

01.Ja i Bovska 2017 Pazdziernik

Bovska i Ja fot.AK

Bovska 🙂 Dokładnie 31 marca 2017 odbyła się premiera drugiej płyty Bovskiej pt. „Pysk” 🙂 Przypomnę, że ubiegłoroczny krążek „Kaktus” dał Bovskiej nominację do nagrody Fryderyka 2017 w kategorii „Fonograficzny Debiut Roku” 🙂 Miałem ogromną przyjemność i zaszczyt móc porozmawiać z Magdą na temat jej albumu, pejzaży muzycznych jakie zawarła na płycie połączonych z abstrakcją i improwizacją artystyczną. Bo przy tym wszystkim oprawa graficzna krążka, wizerunek sceniczny czy teledysk współgrają ze sobą, że palce lizać 🙂 Tekstowo również jest ciekawie i wciągająco w nurt zdarzeń, które mogą spotkać każdego z nas 🙂 Doskonała płyta!!! Wywiad w POP Radiu 92,8 FM oraz Radiu Płońsk 93,6 FM już w Listopadzie 🙂 Tu krótka nasza rozmowa w telegraficznym skrócie 🙂

00-okladka-zrobiona-web1

Arkadiusz Kałucki: Twój album „Pysk”(premiera: 31.03.2017 r.) ukazał się niemal równo rok po debiutanckim krążku „Kaktus”. Skąd takie tempo? Bo tak się utarło, że przynajmniej dwa lata muszą minąć by na rynek muzyczny wyszła druga płyta artysty.

Bovska: No widzisz, nawet nie widziałam, że tak się utarło. Jak na debiutanta przystało, również w dziedzinie wydawniczej – bo obie swoje płyty wydałam sama – nie poruszałam się w schemacie. Może poza tym, że premiera płyty odbyła się w piątek, bo tak funkcjonuje rynek. Tempo narzuciłam sobie sama. Nie dałabym rady, gdyby nie współpraca z Janem Smoczyńskim. Jest on producentem albumu oraz współautorem muzyki. Obojgu nam chciało się bardzo robić nowe piosenki. Ja w twórczości odnajduję największe spełnienie.

Arkadiusz Kałucki: Proszę opisz jak w kontekście Twojego albumu „Pysk” znajdują swoje miejsce i odbicie poniższe słowa: brzmienie, obrazowość, versus(kto obok Ciebie jest bohaterem płyty i jaki jest), sumienność, komfort(pracy), anegdota.

Bovska:

Brzmienie: Bardzo ważne. Bo w muzyce którą uprawiam to właśnie o brzmienie chodzi.

Obrazowość: Myślę obrazami i często od obrazów wychodzą słowa. Również to jak wygląda moja muzyka – bo w dzisiejszych czasach muzyka musi mieć silny przekaz wizualny – jest to dla mnie bardzo ważne i sama ten obraz kreuje, będąc jednocześnie muzykiem i człowiekiem od sztuki wizualnej.

Versus: Bohaterką piosenek jestem ja / ona versus on, versus świat lub versus jej świat wewnętrzny. Nie ma jednej i jednokierunkowej inspiracji. Często śpiewam o miłości, a ona ma wielu bohaterów.

Sumienność: Sumiennie podchodzę do wszystkiego co robię. Co projektuję, co komponuję, co wypuszczam ze swoich rąk podpisane swoim nazwiskiem czy pseudonimem. Nie chodzę sama ze sobą na kompromisy w kontekście swojej twórczości lub chodzenia na łatwiznę. Sądzę, że to jest podstawą do zachowania własnej tożsamości twórczej.

Komfort: i wychodzenie poza jego strefę. Tym jest proces tworzenia. I ja w nim się odnajduje. Można nauczyć się radzić sobie poza strefa komfortu i nie oszaleć, dobrze jest moc wrócić do domu. Komfortem jest tez współpraca ze zdolnymi ludźmi. Przy obu swoich płytach – Pysku i Kaktusie – współpracowałam ze świetnym producentem Janem Smoczyńskim. Siedzieliśmy w studio ramie w ramie pracując nad tymi płytami. To ogromna przygoda.

Anegdota: Melodię do piosenki Firanka z drugiej płyty nagrałam któregoś wieczoru siedząc sama w domu. Jaśkowi wysłałam ten szkic. W studio zaimportowała go do naszej sesji i postanowiliśmy zostawić to nagraniem będące zapisem chwili. Tak powstał refren piosenki który jest po prostu wokalizą.

04.Bovska 2 fot.Kasia Bielska

Bovska fot.Kasia Bielska

 

Arkadiusz Kałucki: Początek płyty „Pysk” jest można powiedzieć spokojniejszy, to wszystko sobie płynie w specyficznym klimacie by druga jej część przeszła w niemal taneczne brzmienia. Poproszę o przybliżenie procesu ułożenia tracklisty. To była formalność czy jednak była „burza mózgów” w studiu?

Bovska: Układanie tracklisty to dla mnie zawsze moment trudny. Wbrew pozorom, kolejność utworów na płycie czy tez koncercie ma ogromne znaczenie dla całości odbioru, percepcji słuchacza i budowania całego muzycznego obrazu płyty. Z Pyskiem poszło nam chyba szybciej niż z kaktusem, ale trochę tp trwało. Każda zmiana wymagała przesłuchania ponownie kilka proces. To energetyczne narastanie spodobało się nam. Postanowiliśmy iść tym tropem, przerywając oddechem w postaci Firanki.

Arkadiusz Kałucki: Bardzo ważnym aspektem Twoich oby płyt jest malarskość, plastyczność i mnóstwo kolorów o różnym ich natężeniu zawarta na opakowaniu albumu. Łączysz dwie dziedziny Kultury, które u Ciebie według mnie są nierozerwalną częścią i nawzajem siebie uzupełniają. Gdzie najwięcej czasu poświęciłaś by to wszystko współgrało ze sobą? W studiu jak komponowałaś czy przy kartce papieru jak szkicowałaś(tak myślę) obrazy, rysunki?

Bovska: Pierwsza jest muzyka. Ale ja ciągle rysuje, ciągle myślę co dalej, w jaką stronę chce rozwinąć ten język wizualny którym się posługuję, zastanawiam się nad gamą kolorystyczną, nad formami, nad ich dynamiką. Nad zależnością tekstu i form przedstawiających które pokazują się w obrazie. To ciągły dialog który prowadzę sama ze sobą. Może dlatego czujesz ten związek. Cieszę się z tego. To mnie jakoś określa. To jest jakaś prawda o mojej twórczości.

03.Bovska fot.Kasia Bielska

Bovska fot.Kasia Bielska

Arkadiusz Kałucki: Która opinia na temat Twojej płyty ma najważniejsze znaczenie i dlaczego: ta po pierwszym jej przesłuchaniu czy np. po szóstym? Pytam o to, bo zdania są podzielone i chciałbym poznać Twoją opinię.

Bovska: Po pierwsze, najważniejsze dla mnie, jest to jak ja się z tą płyta czuję. Wydaje na świat swoje dziecko, jego kształt formuje, ale potem ono zaczyna żyć swoim życiem. W zderzeniu z ludźmi staje się jakimś oddzielnie funkcjonującym bytem. „Pysk” jest podobno nieco trudniejszy w odbiorze niż Kaktus. Zyskuje przy kolejnych przesłuchaniach. Jeśli ktoś przesłuchał płyty więcej niż raz to znaczy ze zainteresowała go na tyle ze miał na to ochotę. To bardzo cenne. Jeśli ktoś posłuchał raz, to Witold fajnie ze posłuchał, ale skoro nie wraca, to widocznie to nie dla niego na dany moment, nastrój czy gust. Tak już jest. Nie można podobać się wszystkim i nie taki jest mój cel. Natomiast każda opinia jest wartościowa i mówi tez coś o samym odbiorcy.

Arkadiusz Kałucki: Jesteś wydawcą swoich obu płyt „Kaktus” i „Pysk”. Można śmiało powiedzieć, że jesteś niezależnym artystą. Jaka jest definicja „niezależności” według Ciebie? I czy ona bardzo się zmieniła od momentu kiedy zaczęłaś działać w branży muzycznej?

Bovska: Niezależność to możliwość samostanowienia o sobie i swojej twórczości, a także wiele decyzji które trzeba podejmować związanych z pokazywaniem tejże twórczości światu. Myślę ze można być artysta niezależnym, będąc jednocześnie wydanym przez wydawcę. Wszystko zależy od tego jak się umówią. Ja wydałam obie płyty sama, bo akurat nie spotkałam na swojej drodze wydawcy, który by mnie zrozumiał w pełni. Ale z kilkoma się koleguje. Na szczęście w tej branży jest trochę życzliwych ludzi i nie jest to duży rynek. Trzeba ze sobą współpracować i wspierać się wzajemnie. Korzystam także z sieci dystrybucji, bo dostępność muzyki jest istotna dla odbiorcy. Jeśli artysta jest swoim wydawcą to musi zajmować się wieloma pozamuzycznymi rzeczami. To często czasochłonne i skomplikowane. To trudna droga. Nie żałuję jednak, że się na nią zdecydowałam. Dzięki ogromnego wsparciu m.in. mojego męża i mojej menadżerki którzy wierzyli ze się uda dzisiaj możemy pogadam o dwóch moich albumach.

Arkadiusz Kałucki: Na zakończenie poproszę o kilka słów na temat teledysków jakie możemy oglądać w internecie. Pomysły jak to ma wszystko wyglądać są Twoje czy masz sztab ludzi, który nad tym wszystkim czuwa?

Bovska: Świat filmu rządzi się swoimi prawami. Film to dzieło zbiorowe. Ja lubię pracować ze specjalistami w danej dziedzinie, bo wtedy wiem ze jest szansa na wysoki poziom estetyczny i artystyczny. Jestem wrażliwa na obraz, na kolor filmowego obrazu. Wiele jest czynników o które w filmie trzeba zadbać. Dlatego oddaje je w ręce zdolnych twórców, którym daje kredyt zaufania. A oni angażują swoją duszę i talent, bo pracujemy wspólnie na jak najlepszy efekt. Tak było za każdym razem. Z kaktusem, Hajem, czy Cyrkiem. Uczestniczę w tworzeniu Teledyskow przy kreowaniu koncepcji, stylizacji, a potem w procesie postprodukcji. Byłam również własnym producentkę lub współproducentem. Wszystko zależy od sytuacji i projektu. Nie ma jednej złotej zasady.

Arkadiusz Kałucki: Dziękuję przepięknie Magdo za spotkanie i owocną rozmowę 🙂

Bovska: Bardzo dziękuję i do następnego spotkania 🙂 Zapraszam serdecznie na koncerty oraz do śledzenia na fb czy instagramie nowości. Oraz na moja stronę internetową: http://www.bovska.com gdzie można sięgnąć do teledysków, znaleźć informacje o koncertach czy kupić płytę.

Dominika Sojda wywiad 3.10.2017 r.

01.Dominika Sojda i Ja 1

Dominika Sojda i Ja fot.AK

Minął ponad rok od debiutu Dominiki Sojdy na profesjonalnej scenie muzycznej. Ma już w swojej biografii dwa singlowe utwory „Już wiem, że Ty” oraz „Neony”. Oba nagrania bardzo różne pod każdym względem. O początkach, o poszukiwaniu swojej tożsamości muzycznej, inspiracjach i teraźniejszości porozmawiałem z Dominiką przy okazji wywiadu radiowego dla POP Radia 92,8 FM i Radia Płońsk 93,6 FM 🙂

 

Arkadiusz Kałucki: Swoją drogę muzyczną zaczynałaś śpiewając w chórze. To jest praca zespołowa, kompromis, zgranie, współpraca. Dziś jesteś solistką. Czy to oznacza, że masz silną osobowość i praca w grupie jest dla Ciebie niewygodna? Sama chcesz za wszystko odpowiadać?

Dominika Sojda: Zaraz po przygodzie w chórze szkolnym zaczęłam dodawać swoje covery na youtube, więc moja muzyczna droga zaczęła się zmieniać i zmienia się do tej pory. jestem osobą, która lubi pracować sama, jak i w grupie. Teraz jestem solistką, ale muzycznie pracuję w grupie z Karolem serkiem i Pawłem Szcześniakiem, moimi producentami. Całe piosenki, teksty i melodie tworzymy wspólnie, ale dajemy sobie też wolność, jeśli ktoś z nas czuje, że chce zrobić coś sam. z tego doświadczenia wiem, że zarówno praca w grupie jak i samodzielna przy tworzeniu muzyki ma swoje plusy i minusy 🙂

Arkadiusz Kałucki: Zanim w 2016 r. zadebiutowałaś na polskiej scenie muzycznej, brałaś udział w Festiwalu Scyzoryki 2013 i Talencie Świętokrzyskim. Tam śpiewałaś covery anglojęzyczne. Twoje dwa singlowe utwory „Już wiem, że ty” i ten najnowszy „Neony” są po polsku. Skąd taka zmiana? Czy to zabieg celowy i czy już tak pozostanie?

Dominika Sojda: Nie odcinam się całkowicie od języka angielskiego. Uwielbiam utwory zagraniczne i dlatego na pewno stworzę też swoje anglojęzyczne teksty. Jeśli chodzi o moje debiutanckie single i pierwsze piosenki, chciałam śpiewać w naszym ojczystym języku. Jestem zdania, że brakuje nowoczesnej muzyki z naszymi polskimi tekstami, dlatego też idę w tą stronę. Tak czuję, tak robię i dzięki temu coraz lepiej czuję się w pisaniu polskich tekstów 🙂 Na mojej debiutanckiej płycie na pewno będą przeważać polskie teksty, nie zabraknie też odrobiny angielskiego.

03a.Domi - Neony 96 fot.Universal Music Polska

Dominika Sojda fot. Universal Music Polska

Arkadiusz Kałucki: Kto jest Twoim towarzyszem muzycznym w drodze na przysłowiowy „Top”? Z kim współpracujesz przy nagrywaniu debiutanckiej płyty?

Dominika Sojda: Współpracuję z moimi producentami Karolem Serkiem i Pawłem Szcześniakiem. Działamy razem od 2013 roku, odkąd wygrałam Festiwal Scyzoryki. Stworzyliśmy wspólnie mnóstwo piosenek. działamy tzw. ,,burzą mózgów”. Każdy z nas ma dużo pomysłów, wszystkimi się dzielimy i wybieramy najlepsze. Wspaniale pracuje mi się z chłopakami, nie ma między nami konfliktów i staramy się dochodzić do wspólnych wniosków. Kompromisowo patrzymy na wszystkie nasze idee. Bardzo dobrze czuję się w naszym teamie, mogę bez obaw wyrażać siebie, swoje myśli i emocje:)

Arkadiusz Kałucki: Sama piszesz teksty. Gdzie czerpiesz inspiracje?

Dominika Sojda: Właściwie sama nigdy nie wiem, co mnie zainspiruje. Piszę o własnych przeżyciach i odczuciach. Często odtwarzam w mojej głowie sytuacje, o których piszę. Zmieniam niektóre wątki i zabarwienia emocjonalne, ale teksty cały czas bazują na sytuacjach z mojego życia.

Arkadiusz Kałucki: Między dwoma singlowymi utworami „Już wiem, że ty” i „Neony” jest kolosalna różnica, zwłaszcza w brzmieniu. O ile pierwszy to pop z elementami retro, to ten najnowszy jest pop-danceową propozycją. To kolejny etap w poszukiwaniu swojej drogi muzycznej?

Dominika Sojda: Tak, dokładnie! Cały czas poszukuję swojego brzmienia muzycznego. Mam dopiero 20 lat i chcę poznać siebie jak najlepiej. Coraz więcej pracuję w studiu i coraz bardziej otwieram się na muzykę. Myślę, że minie jeszcze dużo czasu zanim skończę eksperymentować. Wszystko przede mną! Na pewno chcę pozostać w nowoczesnych klimatach, których słucham na co dzień 🙂

02a.Domi - Neony 443 fot Universal Music Polska

Dominika Sojda fot. Universal Music Polska

Arkadiusz Kałucki: Proszę powiedz o autorytetach muzycznych Dominiki Sojdy i krótko scharakteryzuj dlaczego taki wybór?

Dominika Sojda: Słucham przede wszystkim zagranicznej muzyki. Ciężko wymienić mi kilka autorytetów, bo jest ich naprawdę wiele. Na światowej i polskiej scenie muzycznej jest i było wielu artystów, którzy mocno wpłynęli na moje postrzeganie muzyki i ugruntowali we mnie emocjonalny odbiór muzyki. Uwielbiam, gdy piosenka wywołuje we mnie emocje! I nie muszą być one tylko pozytywne. Jako odbiorca chcę czuć, nieważne czy smutek, czy niepewność. Mogą być to nawet nieokreślone emocje. Ale trochę odbiegłam od tematu… moje inspiracje muzyczne to m.in. Amy Winehouse, Dua Lip, Camila Cabello i wiele innych.

Arkadiusz Kałucki: Na koniec zapytam o teledyski. Masz wpływ na scenariusze? Chcesz mieć ostateczną decyzję na końcowy efekt? Z kim współpracowałaś przy Neonach?

Dominika Sojda: Oczywiście, mam wpływ na scenariusze i na to, jak będzie wyglądał końcowy efekt 🙂 „Neony” zostały wyreżyserowane przez Annę Powierżę. Super nam się współpracowało! Razem obmyślałyśmy główny nastrój teledysku, lokalizacje i grę świateł. Sama wymyśliłam klimat i ogólny zarys historii, jaki chciałabym zobaczyć w teledysku do „neonów”, a Ania pomogła ubrać to w profesjonalnie napisany scenariusz. Gdy tylko usłyszała moje pomysły, od razu puściła wodze fantazji i wpadła na szereg wspaniałych idei. Nadajemy na tych samych falach!

Arkadiusz Kałucki: Dziękuję za spotkanie i do zobaczenia przy premierze debiutanckiej płyty.

Dominika Sojda: Również dziękuję! Do zobaczenia!

Arek Kłusowski – wywiad 6.09.2017

01.17.08.2017 Arek Kłusowski i Ja 1

Arek Kłusowski i Ja fot.AK

Mój imiennik nie ma pretensji i roszczeń do „całego świata”, że coś mu się należy. Poprzez pracę, szacunek, pokorę i wytrwałość połączoną z konsekwencją doprowadził do sytuacji, że jeszcze w tym roku tj.2017 ukaże się jego płyta. Uczestnik 3 edycji The Voice Of Poland Arek Kłusowski jest bez wątpienia bardzo utalentowanym wokalistą. Aktualnie kończy pracę nad swoim albumem, przy którym współpracuje m.in. z Michałem Wasilewskiego z zespołu Xxanaxx. Poniży wywiad jest tylko wycinkiem w dokonaniach muzycznych młodego Rzeszowianina, a pomysłów na kolejne realizacje mu nie brakuje 🙂

 

 

Arkadiusz Kałucki: Nadal jesteś kierownikiem Rzeszowskiej Grupy Artystycznej? Możesz przybliżyć zamysł tego przedsięwzięcia kulturalnego? Jaka jest aktualnie kondycja tej inicjatywy?

Arek Kłusowski: Nasza grupa artystyczna to była licealna potrzeba obcowania ze sztuką i tworzenia ciekawych muzycznych projektów w małym mieście. Zbieranina wielu zdolnych wokalistów, którzy dzięki mojej determinacji mogli pokazywać się szerszej publiczności. Dziś każdy z jej członków robi duże rzeczy w przestrzeni ogólnopolskiej, wszyscy wyjechali z Rzeszowa i spełniają się w różnych ciekawych projektach.

Arkadiusz Kałucki: Spektakl „Cohen-Nohavica” w reżyserii Mariana Opani to ogromne wyzwanie dla nie jednego aktora. Grasz w tym przedstawieniu…kogo? I proszę opowiedz historię jak trafiłeś do Teatru?

Arek Kłusowski: Marian Opania zobaczył mnie w telewizji i zaproponował udział w spektaklu, akurat dobrze się złożyło bo w tym czasie byłem w zawodowej przepaści i gdyby nie to, pewnie wyjechałbym już za granicę. Udowodniłem, że nie jestem rządnym sławy chłopcem z talent show, tylko myślącą istotą wykonującą poważny repertuar w doborowym towarzystwie m.in. Piotra Machalicy. Uwielbiam przełamywać stereotypy. W naszym przedstawieniu dubluje się z wybitnym Marcinem Januszkiewiczem, którego podziwiam od lat i grom zaszczytu, którego dostąpiłem bardzo mnie podbudował. Moim kolejnym marzeniem jest zaśpiewanie w Operze. Jestem kontratenorem, więc mógłbym spróbować wycisnąć jakieś wymagające arie. Musze to zrobić.

02a.Arek Kłusowski foto Dawid Klepadło

Arek Kłusowski fot.Dawid Klepadło

Arkadiusz Kałucki: Zastanawiam się kiedy masz czas na życie prywatne(śmiech), bo bardzo intensywnie żyjesz. A moje kolejne pytanie dotyczy przedstawienia muzycznego „Tribute to Anna Jantar” wystawianego w warszawskim Teatrze Capitol. Dodam, że jedną z wokalistek, którą możemy spotkać i usłyszeć jest Małgorzata Nakonieczna z zespołu Soulove. Proszę o pełną wypowiedź jak doszło do realizacji tego pomysłu? Kto jeszcze oprócz Was występuje?

Arek Kłusowski: Ja nie chce mieć innego życia, oprócz sceny. To jest jedyna rzecz dla której żyje, i bez której żyć nie umiem. Tam czuje się bezpiecznie i mogę być sobą. Jestem uzależniony od tworzenia muzyki i koncertowania, to jest moja misja i ogromna pasja, dla której poświęciłem wszystko i bardzo walczyłem o to, żeby móc to robić. Pomysł powstał z chęci obcowania ze swoimi przyjaciółmi na scenie. Lubimy się, spędzamy ze sobą dużo czasu, poznaliśmy się w programie telewizyjnym i tak zażarło, że staliśmy się paczką. To w dzisiejszych czasach bardzo rzadkie. Projekt bardzo ewoluował w czasie i stał się już koncepcyjnym cyklicznym muzycznym show. Z każdego kolejnego występu analizuje wszystko i staram się udoskonalać go pod każdym względem. Na scenie możemy zobaczyć przekrój różnych osobowości i stylów muzycznych, których łączy ogromna miłość do muzyki. Raczej staram się dobierać sobie myślących wrażliwych współpracowników, w kwestiach organizacyjnych jestem bardzo apodyktyczny i ludzie bez dystansu raczej nie złapią ze mną przelotu.

Arkadiusz Kałucki: Jak opisałbyś moment, w którym aktualnie się znajdujesz jako artysta?

Arek Kłusowski: Ja nie wiem jaki to moment artystyczny, ale jako człowiek odzyskałem dawną energię i siłę, której brakowało mi przez ostatnie lata. Coraz częściej bywam szczęśliwy, zacząłem w siebie wierzyć i nie przejmuje się głupotami. Mam świetnych managerów Kasie i Łukasza, którzy we mnie wierzą i wspierają mnie, czuje się potrzebny. Jak całe życie ktoś Ci wmawia, ze jesteś do niczego to ciężko o zdrowy balans pomiędzy rzeczywistością a wyobrażeniem.

Arkadiusz Kałucki: Twoje dwa teledyski „Na Niby” oraz „To już za nami” są do obejrzenia w formie filmu „panoramicznego”. Ta metoda bardzo popularna w kinie przez blisko dwie dekady XX wieku(od połowy lat 50-tych do końca lat 70-tych). Czy X Muza jest w przyszłości Twoim kolejnym obszarem, który chciałbyś eksplorować, a realizacja teledysków jest pierwszym krokiem?

Arek Kłusowski: Inspiracje się zmieniają od bodźców, które otrzymuje. Może to też kwestia otoczenia. Mam już pomysł na kolejną płytę, ale finalnie chciałbym śpiewać soulowe rzeczy. Chciałbym wydać tomik poezji, książkę, wystawić musical, zaśpiewać w operze i zejść ze sceny, kiedy będę widzieć, że to nie ta jakość. Gdy będę już zarabiać dobre pieniądze to zainwestuje w takie clipy, które będą tworzyły nową jakość wizualną, na razie robimy wszystko własnym sumptem.

03.Arek Kłusowki i Marian Opania

Arek Kłusowski(z lewej), Marian Opania(z prawej) fot.Dawid Klepadło

Arkadiusz Kałucki: Kiedy spotkaliśmy się blisko rok temu trwały prace nad Twoją płytą. Jak dziś wygląda sytuacja w tej materii? Ukończona? Ostatnie poprawki? Możesz powiedzieć coś o terminie premiery?

Arek Kłusowski: Płyta skończona, niebawem premiera. Trochę to trwało, ale jestem z niej dumny.

Arkadiusz Kałucki: Na zakończenie naszego spotkania proszę powiedz jak przygotowania do występu w Opolu? Wystąpisz podczas Festiwalu Polskiej Piosenki w konkursie Debiutów z piosenką „To już za nami”. Trema jest? Bo przesłanie w tekście też jest ważne.

Arek Kłusowski: Ja się w ogóle nie przygotowuje, jadę tam jak na normalny koncert, daje 200 procent normy. Każda moja piosenka ma ważne przesłanie, ale nie nakręcam się tym. Robię swoje i do domu!:)

Arkadiusz Kałucki: Bardzo dziękuję za spotkanie i trzymam kciuki za występ w tak ważnym miejscu dla polskiej piosenki 🙂

Arek Kłusowki: Również bardzo dziękuję 🙂

De Mono – Tomasz Korpanty – wywiad 28.08.2017 r.

01.17.08.2017 De Mono i Ja 1

De Mono – Tomasz Korpanty(w środku), Marek Kościkiewicz(z prawej), no a moi wiadomo 🙂 fot.AK

Jak ten czas szybko mija 🙂 Już 30 lat na scenie działa zespół De Mono, którego założycielem i pomysłodawcą jest Marek Kościkiewicz. Nowym wokalistą kultowego zespołu jest Tomasz Korpanty. Z Tomkiem Korpantym poznaliśmy się w lutym 1999 r. kiedy do życia powołany został duet Sigma. Kolejne losy jego muzycznej kariery poznacie w poniższym wywiadzie, bo Tomek jest bardzo rozmownym człowiekiem 🙂 Ale nasze spotkanie jest niejako kontynuacją tego o czym rozmawiałem w czerwcowej audycji „Warto Posłuchać” (POP Radio 92,8 FM oraz Radio Płońsk 93,6 FM) z Markiem Kościkiewiczem. Jesienią ukazuje się nowa płyta De Mono. Nie mogłem sobie odmówić wymiany kilku zdań i pytań z wokalistą grupy na temat ich nowego materiału muzycznego:)

 

Arkadiusz Kałucki: Zanim porozmawiamy o De Mono, chciałbym Ciebie poprosić o nakreślenie swojej kariery muzycznej przed dołączeniem do zespołu. Tylko nie mów, że byłeś bliski zmiany zawodu bo nie uwierzę 🙂

Tomasz Korpanty: Spodziewałem się tego pytania, które dla każdego muzyka jest pytaniem bardzo otwartym, trudnym do sprecyzowania ale postaram się przybliżyć, co działo się ze mną, zanim dołączyłem do zespołu De Mono. Nie pochodzę z rodziny muzycznej, chociaż mój tata muzykował trochę jako perkusista ale nie osiągnął on sukcesu w tej dziedzinie. Już jako dziecko zainteresowałem się muzyką, instrumentami, dźwiękiem i harmonią ale wówczas jeszcze nie miałem tej świadomości jak wyrażać siebie poprzez tą dziedzinę artystyczną. Nie sądziłem też, że stanie się ona moja pasją, towarzyszką życia oraz pracą zawodową.

Jako nastolatek grywałem w zespołach, z którymi jeździłem na festiwale muzyczne, próby robiliśmy najczęściej w domach kultury, były to czasy szkoły średniej, muzyka była wtedy bardzo spontaniczna i te lata wspominam bardzo dobrze. Z zespołem FRESH na przykład zagraliśmy na profesjonalnej scenie w Krakowie podczas MALBORO ROCKING, a także nagraliśmy pierwszą „demówkę” z autorskimi piosenkami.

Jednocześnie, a wynikało to chyba z rodzinnych tradycji uprawiałem piłkę nożną w Stali Mielec i nawet udało mi się strzelić kilka bramek 🙂 To bardzo fajny okres mojego życia, edukacja w szkole sportowej, wyjazdy na obozy sportowe, do tej pory spotykam się od czasu do czasu z kolegami aby „haratnąć w gałę” 🙂

No ale idźmy dalej z tą moją biografią :)….

Pod koniec lat 90 –tych podjąłem męską decyzję, spróbuję swoich sił w telewizji. Nie z pobudek, nie po to by wylansować się ale z powodu czystej ciekawości tego świata. Wystąpiłem w jednym z popularnych talent show emitowanym przez telewizję TVN – „Twoja droga do gwiazd”. To był chyba pierwszy taki program w Polsce, prowadził go Krzysztof Ibisz.  Dotarłem do finału całej serii, a w odcinku finałowym zaśpiewałem, o ile się nie mylę piosenkę „If You don’t know me by now” z repertuaru zespołu Simply Red. Biorąc udział w tym programie pierwszy raz poczułem światła i kamery oraz tremę.

Jakiś czas później zatelefonował do mnie Paweł Marciniak z zespołu Varius Manx z zapytaniem czy nie przyjechałbym do Łodzi na przesłuchania. Opowiedział mi po krótce, że bardzo mu się spodobał mój występ w telewizji, że szykują płytę i że szukają wokalisty, który zaśpiewałby na niej.

Moja decyzja o przyjeździe do Łodzi była chyba przełomową w moim życiu, bo tak naprawdę od tego momentu rozpoczęła się moja przygoda z muzyką. Po przesłuchaniach w studio chłopaki z Varius Manx zgodnie uznali, że mój głos pasuje do konwencji muzyki, klimatu muzycznego i podjęliśmy decyzję, że nagrywamy płytę.

Moje zetknięcie się z profesjonalnym studiem, zawodowymi muzykami oraz z show biznesem było dla mnie bardzo ważnym i inspirującym doświadczeniem. Efektem naszej pracy powstała płyta „Emphasis” a zespół złożony z nuzyków Varius Manx nosił nazwę SIGMA. Rozpoczęliśmy promocję płyty, nagraliśmy teledysk promujący to wydawnictwo i zagraliśmy kilka koncertów. Jednocześnie zespół Varius Manx funkcjonował normalnie, śpiewała w nim w tym czasie Kasia Stankiewicz.

I staje się rzecz niespodziewana, los szykuje mi kolejną niespodziankę, dostaję propozycję wyjazdu do USA i Kanady z Varius Manx jako gitarzysta akustyczny. Spędziliśmy za oceanem prawie miesiąc grając dla amerykańskiej i kanadyjskiej Polonii, zwiedzając jednocześnie tak fascynujący i zróżnicowany kontynent jakim jest Ameryka Północna.

Po powrocie z Ameryki zespół SIGMA zawiesił działalność a ja wróciłem do swojego rodzinnego miasta Mielca. Nie ukrywam, że poczułem wówczas dość przykry „upadek z konia”.

Uświadomiłem sobie wówczas, że to był tylko pewien etap mojego życia artystycznego i że po drodze do dnia dzisiejszego czekać mnie będą jeszcze różne wzloty, upadki, sukcesy oraz porażki.

„Najlepsze kasztany rosną na Placu Pigalle 😉 Tak rzeczywiście potwierdzam, bo jakiś czas później wyjechałem w poszukiwaniu życia do Paryża, gdzie mieszka moje rodzeństwo i tam przeżyłem bardzo burzliwe i pełne nostalgii życie na emigracji. Tam poznałem zupełnie przypadkowo gitarzystę Darka Eskanowa, znanego starszej publiczności z pierwszych koncertów m.in. z Krystyną Prońko. Spotykałem się z nim żeby pomuzykować, on mieszkał w Paryżu już bardzo długo, znał to miasto, znał jego specyfikę.

Jednocześnie czułem, że życie we Francji nie jest moim celem i zdecydowałem się wrócić do Polski, gdzie rozpocząłem edukację w Akademii Muzycznej w Katowicach na Wydziale Jazzu i Muzyki Rozrywkowej w klasie Pani Profesor Renaty Danel. To była bardzo dobra decyzja, ponieważ, zarówno studiom jak i samej Pani Profesor zawdzięczam to, że uprawiam dziś zawód muzyka.

W moim życiu to przede wszystkim ludzie, których spotykałem na swojej drodze byli i są dla mnie najważniejsi i inspirują mnie do tego żeby podążać ścieżką muzyczną. Takim też człowiekiem jest Prof. Renata Danel, której zawdzięczam bardzo wiele. Studiując w Katowicach mieszkałem wtedy w Krakowie, gdzie pracowałem i grałem. To tam miałem okazję współtworzyć zespół GARDEN PARTY, którego założycielką była Dominika Kurdziel. Graliśmy głównie w krakowskich klubach muzycznych, w repertuarze mieliśmy zarówno utwory autorskie Dominiki ale również sporo coverów. Z zespołem GARDEN PARTY pojechaliśmy zagrać koncert do Moskwy dla Polskiej Ambasady. Był to fantastyczny wyjazd, miałem okazję pozwiedzać rosyjską metropolię i pooddychać trochę moskiewskim powietrzem. To był niezwykle inspirując wyjazd a wrażenia pozostają do dziś.

Z Dominiką Kurdziel przyszło mi się spotkać jeszcze raz, kiedy to zadzwonił do mnie Łukasz Kowalski, kierownik muzyczny Andrzeja Piasecznego z propozycją zasilenia przeze mnie zespołu „PIASKA” w charakterze chórzysty. Tym razem już zupełnie w innej roli rozpocząłem nowy etap swojego życia grając przez trzy lata w tym zespole. To tam nabrałem większego doświadczenia na scenie, poznałem trudy długiej trasy koncertowej, a także miałem okazję śpiewać na dużych koncertach plenerowych oraz największych festiwalach muzycznych w naszym kraju m.in w Opolu i Sopocie.

Postanowiłem odejść z zespołu Andrzeja Piasecznego, ponieważ uznałem, że to już czas abym zajął się swoją twórczością.

W międzyczasie w 2007 r. nagrałem anglojęzyczną płytę z zespołem BE FREE, którego współzałożycielem był Paweł Pasieka. To wydawnictwo realizowane było, przez Firmę Rossmann, która uruchomiła wtedy akcję promocyjną pt: „Pierwsza płyta”. Nagraliśmy całkiem fajny materiał i z zespołem BE FREE zagraliśmy tu i tam sporo koncertów.

Kolejnym etapem i zarazem wyzwaniem był mój udział w Super Debiutach z Marylą Rodowicz w debiutach na festiwalu w Opolu. Wystąpiłem na Festiwalu w Opolu wykonując utwór „Łatwopalni” do tekstu Jacka Cygana a towarzyszył mi zespół Maryli Rodowicz. Mam z tym wydarzeniem bardzo dobre wspomnienia.

W 2013 r. przyszedł czas na realizację mojego kolejnego przedsięwzięcia – mojej solowej, polskojęzycznej płyty. Podpisałem kontrakt z firmą fonograficzną MJM Music i przystąpiłem do nagrań. Mając w swoich zasobach sporo piosenek i tekstów, które sam skomponowałem i napisałem chciałem aby ujrzały one światło dzienne i pragnąłem konfrontacji mojej twórczości z publicznością. Los sprawił, że producentem tego wydawnictwa był Wiesław Pieregorólka, który pomógł mi nagrać i z interpretować piosenki. To fantastyczny człowiek, oraz bardzo dobry muzyk i aranżer i to przede wszystkim jemu zawdzięczam, że sfinalizowałem naszą wspólną pracą nad albumem płytą : Taki jestem” . Tak jak już wcześniej wspomniałem to ludzie, których spotykałem na swojej drodze byli dla mnie inspiracją i wsparciem. Tak też było w przypadku Wiesława Pieregorólki.

Odpowiadając na Twoje pytanie dotyczące mojej kariery muzycznej warto też wspomnieć, że brałem i biorę udział w wielu projektach komercyjnych z racji głosu jako mojego narzędzia pracy. Tu można wymienić m.in. udział w programach „Szymon Majewski Show”, „Hity Dekady” kabaretonie „Kraj się śmieje” oraz śpiewając na ścieżce dźwiękowej do filmu „Kochaj i tańcz” piosenkę „Cross for love”. Do tej pory współpracuję ze studiem produkcyjnym Nieustraszeni Łowcy Dźwięków” gdzie udzielam swojego głosu w nagraniach dla polskich rozgłośni radiowych.

Od 10 lat mieszkam na Lubelszczyźnie, gdzie również pracuję i tu udało mi się zrealizować kilka fajnych pomysłów. Zająłem się organizacja koncertów m.in. wymyśliłem i zrealizowałem dwie edycje koncertu charytatywnego „Kolęda dla każdego”. Ideą tego przedsięwzięcia byłą chęć niesienia pomocy ludziom potrzebującym. Pierwsza edycja była zorganizowana w mniejszym , bardziej kameralnym wymiarze, natomiast druga była już nie lada wyzwaniem. Zarówno w pierwszym jak i w drugim przypadku koncerty były w okresie Święta Trzech Króli z tym jednak wyjątkiem, że druga edycja „Kolędy dla Każdego” poprzedzona była nagraniem płyty z kolędami i pastorałkami z udziałem Artystów, którzy zaśpiewali te nagrane wcześniej utwory już podczas samego koncertu, który miał miejsce w Radio Lublin.

Już w roli producenta i wydawcy nabrałem dzięki temu przedsięwzięciu kolejnego doświadczenia w branży muzycznej. To wydawnictwo nie jest komercyjne i nie można tej płyty kupić.

Dwa lata temu miałem również okazję uczestniczyć przy realizacji programu muzycznego, emitowanego i realizowanego przez TVP LUBLIN pt: „Przestrzeń dźwiękowa”. Formuła tego programu była taka, że staraliśmy się promować Artystów, zespoły z Lubelszczyzny poprzez wywiady, pokazywanie ich teledysków. Program ukazywał się przez dwa lata w lubelskiej telewizji co czwartek. Byłem tam współautorem i współprowadzącym. To ciekawe doświadczenie kiedy przez chwilę można popatrzeć na show biznes z drugiej strony obiektywu.

Warto przy okazji mojej historii wspomnieć o wydawnictwie „Góry są bo są” z tego roku. To trzypiosenkowa Epka o tematyce sportu, pasji do gór, miłości i wierze we własne siły. Teksty do tych trzech piosenek napisał lubelski Bart Jan Kondrak a muzykę skomponowałem ja. To wydawnictwo można znaleźć w sprzedaży internetowej. Jestem jego producentem oraz wydawcą. Od 10 lat jestem w bardzo udanym i pełnym miłości związku i to także Ania oraz jej pasja jaką są góry spowodowała, że nagrałem te piosenki.

W Lublinie pracuję obecnie w Szkole Jazzu i Muzyki Rozrywkowej jako nauczyciel śpiewu i muszę powiedzieć, że to bardzo inspirująca praca. Młodzi ludzie, z którymi prowadzę zajęcia oraz ich sukcesy i rozwój to największa satysfakcja w tym zawodzie.

A teraz przyszedł czas na DE MONO 🙂

02.17.08.2017 Tomasz Korpanty(De Mono) i Ja 2

Tomasz Korpanty wokalista De Mono fot.AK

Arkadiusz Kałucki: Kiedy i w jakich okolicznościach zapadła decyzja, że stajesz się ważnym ogniwem grupy De Mono?

Tomasz Korpanty: Któregoś dnia, na początku tego roku zatelefonował do mnie menadżer DE MONO Jarek Paprocki z propozycją spotkania w Warszawie z Markiem Kościkiewiczem. Byłem wtedy na wakacjach na Jamajce, trochę w innych szerokościach geograficznych i z początku myślałem, że upał oraz muzyka Boba Marleja mocno uderzyła mi do głowy ale nie, nie przesłyszałem się, chodziło o tego Marka Kościkiewicza 🙂
Po powrocie z wakacji pojechałem do Warszawy na to spotkanie, pełen ciekawości i ze świadomością, że nie będzie to tylko kurtuazyjne spotkanie ale że będzie chodziło o coś więcej…

Zaproszono mnie ponieważ zespół DE MONO miał w swoich planach nagranie nowej płyty oraz szukał wokalisty do zespołu. Marek puścił mi swoje nowe piosenki w wersjach demo, dużo tez rozmawialiśmy o muzyce, historii DE MONO, o naszych wspólnych inspiracjach ale też trochę pośpiewaliśmy.

I tak się zaczęło. Wspólnie podjęliśmy decyzję, że zasilę szeregi tej jednej z najbardziej popularnej i kultowej grupy.

Arkadiusz Kałucki: Na przebojach De Mono już kilka pokoleń się wychowało. Dołączając do zespołu jako wokalista traktujesz to jako spełnienie marzeń czy może jako niesamowite wyzwanie zawodowe, które pozwoli Tobie wejść na jeszcze wyższy poziom artystyczny?

Tomasz Korpanty: Pamiętam, że jako nastolatek słuchałem dużo polskiej muzyki, były to lata 90 – te, czas kiedy polska muzyka była bardziej prawdziwa, przekonywująca i kompozytorzy przykładali więcej uwagi na jakość piosenek, tekst i melodię. Oczywiście teraz też jest sporo muzyki dobrej ale nie wszystko jestem w stanie zaakceptować.

Moją uwagę w owym czasie przykuło uwagę kilka piosenek DE MONO m.in.: „Statki na niebie” i „Znów jesteś ze mną”. Przede wszystkim tekst, melodia i oraz brzmienie samej muzyki jakby wyjęte z kultury anglosaskiej. Oczywiście nie miałem wtedy żadnych przeczuć, że kiedyś przyjdzie mi się kiedyś zmierzyć z tym repertuarem na scenie.

W DE MONO śpiewam od marca tego roku i muszę powiedzieć, że moje życie artystyczne i muzyczne wskoczyło na bardzo wysokie obroty. Po pierwsze jest duże wyzwanie, że będę śpiewał stare i doskonale znane publiczności przeboje zespołu na koncertach. Po drugie praca nad nową płytą z piosenkami i tekstami Marka Kościkiewicza to dla mnie ogromny skok w stronę esencji muzyki. Po trzecie jest to moje spełnienie marzeń.

Ja lubię wyzwania i mam nadzieję, że i tym razem będzie to dla mnie coś wyjątkowego.

03.Demono_04381maly

De Mono fot. Maciej Cioch

Arkadiusz Kałucki: Kiedy kilkanaście tygodni temu rozmawiałem w audycji z Markiem Kościkiewiczem o 30-leciu zespołu, to był niezwykle radosny, uśmiechnięty i bardzo nakręcony pracą w studiu nad nowym materiałem muzycznym. A jak Ty wspominasz sesję w studiu? Bardziej towarzyszyła Tobie trema – w końcu to De Mono, czy pełne skupienie i wyciszenie?

Tomasz Korpanty: Nad piosenkami pracowaliśmy od kwietnia, głównie nagrywaliśmy partie wokalne u Marka w domu. To bardzo fajna metoda pracy, ponieważ można wytworzyć podczas nagrań inną atmosferę niż w studio. Co ciekawe, garderoba, którą Marek zaadoptował do nagrań doskonale się do tego nadaje chociażby w sensie akustyki. W międzyczasie miałem okazje poznać wszystkich członków DE MONO: Wojtka Wójcickiego, Dariusza Krupicza, Łukasza Przesmyckiego, Roberta Chojnackiego ponieważ równolegle z pracą nad nowym albumem, graliśmy próby i koncerty z DE MONO. To bardzo zgrany zespół, który zna się od lat, wspólnie zagrali setki koncertów, przeżyli ze sobą wiele chwil i to bardzo duża satysfakcja móc z nimi pracować i tworzyć.
Piosenki, które znajdą się na płycie to w większości kompozycje Marka Kościkiewicza. Jedna piosenka będzie Wojciecha Wójcickiego, który z resztą bardzo mi pomógł podczas nagrań. Chłopaki postawili mi bardzo wysoką poprzeczkę i jeśli mówią, że jest „OK” to znaczy że chyba podołałem wyzwaniu. Okazało się również, że mamy wspólne inspiracje muzyczne, słuchaliśmy i słuchamy tej samej muzyki lub podobnej. Wydaje mi się, że płyta „Enter” bo tak się będzie nazywać to taki hołd muzyce świata lat 80, 90. Oczywiście Marek poszedł z duchem czasu i będzie ona nowoczesna, dobarwiona elektroniką i samplami ale same teksty, melodie nawiązują do tych lat a także do charakterystycznego brzmienia i muzyki DE MONO.

Arkadiusz Kałucki: Jakie trzy przeboje z repertuaru De Mono są Tobie najbliższe? I jakbyś krótko uzasadnił swój wybór?

Tomasz Korpanty: Jak już wspomniałem DE MONO pamiętam poprzez „Statki na niebie: oraz „Znów jesteś ze mną” ale grając piosenki na koncertach i biorąc pod uwagę to, że praktycznie każda z nich jest doskonale znana przez publiczność lubię śpiewać je wszystkie. Staram się też zachować nie odbiegać od oryginalnej interpretacji tych przebojów ale dokładam od siebie swoją własną interpretację słów.

Jednocześnie do naszej propozycji koncertowej dołożyliśmy dwie nowe piosenki z płyty, która ukaże się 13 października : „Ty jesteś jutrem” i „Kiedy pada deszcz” i nie będzie to tajemnicą jeśli powiem, że chyba te piosenki są dla mnie najważniejsze ponieważ jestem przy ich tworzeniu.

04.Demono_0159 maly

De Mono fot. Maciej Cioch

Arkadiusz Kałucki: Już jesienią ukazuje się nowa płyta zespołu De Mono. Czego możemy się spodziewać? Masz swój udział w pisaniu tekstów czy wszystkie napisał Marek Kościkiewicz?

Tomasz Korpanty: Płyta „Enter” będzie bardzo spójną opowieścią. Marek tak ułożył piosenki , żeby słuchając całej płyty słuchacz miał wrażenie, że czyta jedną książkę. Będzie kilka dynamicznych utworów z energetycznym pulsem, ale też będzie sentymentalnie. Marek napisał kilka naprawdę pięknych ballad i z wielka przyjemnością śpiewałem je podczas nagrań. Ja bardzo lubię pracować na muzyką i także tym razem przeżyłem niezwykłą podróż. Jeśli chodzi o autorstwo kompozycji to wszystkie teksty napisał Marek Kościkiewicz, dziesięć kompozycji jest jego autorstwa, jedną piosenkę skomponował Wojciech Wójcicki a pomysł na jedną przyniósł basista Łukasz Przesmycki czyli można powiedzieć, że jest współautorską. Nagrałem sporo chórkowych partii wokalnych i dużo moich pomysłów było trafionych.

Teksty traktują nie tylko o miłości, rozstaniu i życiu dwojga ludzi ale też mówią o życiu w korporacji, zawiści, zbyt wygórowanej ambicji. Jeden utwór nawiązuje do życia młodego człowieka, który dopiero wtedy postanawia spotkać się dziewczyną kiedy wyłącza mu się gra komputerowa z powodu braku prądu. To chyba piosenka na czasie 🙂
Oczywiście najtrudniej jest w piosence zinterpretować tekst ale teksty Marka są tak napisane, tak czytelne, że śpiewałem je z dużą świadomością tematu. Przy nagrywaniu wokalu pomagał mi sam Marek ale również Wojciech i to dzięki ich pomocy jestem zadowolony z mojej pracy nad płytą. W październiku będzie premiera tego wydawnictwa i nie mogę się do czekać jaki będzie efekt finalny a tym bardziej jestem ciekaw jak przyjmie tą płytę publiczność, bo to przecież dla niej tworzymy.

Arkadiusz Kałucki: Tomek, na koniec pytanie: Miałeś już chrzest w zespole czy to dopiero przed Tobą? 🙂

Tomasz Korpanty: Hehehehe…. Chrzest ? Myślę, że chrzęstem bojowym jest każdy koncert, oraz praca nad płytą. Właśnie wróciliśmy z trzech koncertów, które zagraliśmy w trzech oddalonych od siebie miejscach : Wrocławiu, Kole i Bobowej. To były trzy zupełnie inne koncerty, inna publiczność i to był prawdziwy chrzest bojowy. Ale tak zupełnie poważnie, naszym najważniejszym i najbliższym chrztem będzie występ podczas Premier w Opolu z piosenką zwiastującą płytą pt: „Ty jesteś jutrem”. Zapraszam do Opola 16 września.

Arkadiusz Kałucki: Dziękuję za spotkanie i do zobaczenia na koncertach 🙂

Tomasz Korpanty: Dziękuję za rozmowę 🙂

Paulina Tarasińska(Soulove) – wywiad 24.08.2017

01.17.08.2017 Paulina Tarasińska i Ja

Paulina Tarasińska i Moi  fot.AK

Nie przesadzę jeżeli napiszę, że Paulina Tarasińska jest jedną z niewielu wokalistek młodego pokolenia w naszym kraju, która doskonale czuje i świetnie odnajduje się w brzmieniach i nutach związanych z „muzyką dusz” 🙂 Pomimo udziału w kilku już projektach muzycznych wydaje się, że ten najświeższy czyli Soulove stanie się dla niej samej nie tylko rozwojowy, ale stabilną przystanią. Nie ma nic gorszego dla artysty jak brak stabilizacji. Ma teraz wokół siebie ludzi o zbliżonym pomyśle na muzykę, pasje i wyznaczone cele muzyczne. Wszyscy są zakręceni na pozytywne wibracje i to słychać nie tylko w ich wspólnym utworze „Błąd”, ale i podczas wywiadu radiowego. Aż chce się ich słuchać. Obszerniejszy wywiad z zespołem Soulove już 3.09 w Radiu Płońsk 93,6 FM w moim autorskim programie „Warto Posłuchać”, a kilkanaście dniu później w POP Radiu na 92,8 FM 🙂 Teraz, moja krótka rozmowa z Pauliną na temat jej drogi muzycznej i aktualnych wydarzeń w jej artystycznym życiu 🙂

 

Arkadiusz Kałucki: Nie mogę na początku naszej rozmowy nie zapytać o tradycje muzyczne w rodzinie. Jesteś pierwszą, która podjęła się tego zadania czy już ktoś wcześniej z rodziny Ciebie zainspirował?

Paulina Tarasińska: Moja rodzina nie ma muzycznych korzeni. Jestem pierwszą osobą, która spróbowała swoich sił w muzyce i nadal w tym kierunku pracuje.

Arkadiusz Kałucki: Masz na swoim koncie sukcesy w postaci: Głównej nagrody na Festiwalu Polskiej Piosenki im. Janusza Kondratowicza w Luboniu – organizowanego od ośmiu lat, oraz Grand Prix XIV Festiwalu Muzyki Rozrywkowej im. Bogusława Klimczuka w Kozienicach. Traktowałaś udział w tych wydarzeniach jako sprawdzian swoich możliwości wokalnych i zorientowanie się ile jeszcze Ciebie czeka pracy nad swoim warsztatem? Czy może chęć pokazania się szerszej publiczności wśród której być może byłby ktoś z „branży muzycznej” i zaproponuje kontrakt płytowy, a jak wiesz o ten jest dziś piekielnie trudno?

Paulina Tarasińska: Ani jedno ani drugie. To już nie te czasy, żeby czekać aż ktoś Cię zauważy. Trzeba działać, pracować. Na Festiwalu w Kozienicach pojawiałam się przez 5 lat. Zawsze dobrze go wspominam więc była to dla mnie niesamowita przyjemność wystąpić po raz kolejny na scenie amfiteatru. Luboń natomiast zaciekawił mnie formą. Wszystko było w zamyśle baaaardzo koncertowym. Całodniowe próby z zespołem, oprawa, światła. Wszystko bardzo telewizyjne, dopracowane w każdym szczególe. Udział w tym festiwalu traktowałam bardziej jako udział w przepięknym koncercie z piosenkami Janusza Kondratowicza w nowych, ciekawych aranżacjach, niż jak konkurs.

Arkadiusz Kałucki: Czego się nauczyłaś biorąc udział w programach telewizyjnych typu talent-show: „Bitwa na głosy” czy „Szansa na sukces”?

Paulina Tarasińska: W „Szansie na Sukces” byłam, kiedy miałam chyba 15 lat. Samo to, że zaproszono mnie do udziału w nagraniu odcinka było dla mnie ogromnie miłe. Kiedy dowiedziałam się, że wygrałam, dało mi to motywację do dalszej pracy. Później zaczęła się moja przygoda w „Bitwie na Głosy”. W dniu moich 16 urodzin graliśmy pierwszy odcinek na żywo. Początkowo był to ogromny stres, ale później zrozumieliśmy, że jesteśmy na scenie razem, jako fajna ekipa, i stres zastąpiła dobra zabawa.

02.Paulina Tarasińska -Mykhailo Kapustian

Paulina Tarasińska fot.Mykhailo Kapustian

Arkadiusz Kałucki: Zespoły Puder, Crew Love Soulu a teraz Soulove widnieją w Twojej muzycznej biografii. Nie byłoby w tym nic dziwnego gdyby nie fakt, że we wszystkich z nich występujesz razem z Małgorzatą Nakonieczną – którą naturalnie pozdrawiamy(śmiech) 🙂 Jak i gdzie się poznałyście i czym Ciebie inspiruje od początku waszej znajomości?

Paulina Tarasińska: Poznałyśmy się właśnie w „Bitwie na Głosy”, gdzie obie byłyśmy w drużynie Andrzeja Piasecznego. Obecnie śpiewamy w zespole „Soulove” i myślę, że wzajemnie się nakręcamy, nie tylko z Gosią ale też z całym zespołem. Dajemy sobie energię do działań, rozumiemy się muzycznie ale dogadujemy się też prywatnie. Jesteśmy przede wszystkim fajną ekipą, która się lubi, a przy okazji robi razem muzykę.

Arkadiusz Kałucki: W jakich „okolicznościach przyrody” powstał zespół Soulove? I proszę przedstaw pełny skład i kto za co jest odpowiedzialny 🙂

Paulina Tarasińska: Zaczęliśmy jako „Królowe Soulu”. Wtedy jeszcze zamysł był zdecydowanie inny. Graliśmy covery najbardziej znanych damskich przebojów r’n’b w całkiem przewróconych aranżacjach. Później zmieniliśmy nazwę na „Crew love Soulu”, ale zamysł pozostał ten sam. W końcu uznaliśmy, że dobrze się czujemy w takim klimacie i że brakuje nam takiej muzyki po polsku. Zmieniliśmy nazwę na „Soulove” i piszemy własny materiał. W skład zespołu wchodzą: Tomek Dudek, który jest również pomysłodawcą całego projektu, Paweł Szafraniec na bębnach, Tomek Murawski na basie i ja z Gosią Nakonieczną jako wokale.

03.Paulina Tarasińska - Ada Masłowska_Studio 66

Paulina Tarasińska fot. Ada Masłowska-Studio 66

Arkadiusz Kałucki: Mocno w waszym debiutanckim nagraniu „Błąd” nawiązujecie muzycznie i brzmieniowo do lat 90-tych XX wieku. Przypominają mi się czasy Brandy & Monica, Babyface chociażby, kiedy rządzili niepodzielnie na listach przebojów w Stanach Zjednoczonych. A jakie są wasze inspiracje muzyczne, którymi się kierujecie w zespole?

Paulina Tarasińska: Jest ich bardzo wiele. Nie tylko w klimacie r’n’b i soul. Czerpiemy z bardzo różnorodnych źródeł, starszej daty ale też z obecnych czasów.

Arkadiusz Kałucki: Czy każde następne nagrania Soulove będą śpiewane po polsku? To będzie wasz znak rozpoznawczy?

Paulina Tarasińska: Nie wykluczamy, że w przyszłości pojawi się jakaś piosenka po angielsku, ale zdecydowanie czujemy, że piosenki w naszym ojczystym języku to dobry kierunek.

Arkadiusz Kałucki: Bardzo dziękuję za przemiłe spotkanie i rozmowę 🙂

Paulina Tarasińska: Dziękuję również! 🙂

Matush – wywiad 10.08.2017

01.Matush i Ja 1

Matush i Ja fot.AK

Matush, DJ, remikser, producent. Mistrz Polski w miksowaniu z 1996 r. To tak w telegraficznym skrócie. Jest klasycznym przedstawicielem polskiej sceny house music. Ma już na tyle wyrobioną markę i jest gwarantem solidności, że kolejny raz wystąpił na Sunrise Festival. Kilkanaście dni temu spotkaliśmy się i porozmawialiśmy nie tylko na temat jego kariery DJ’a, ale także kim był kiedyś a kim jest dziś DJ. Jak jest jego rola w XXI wieku i czym różni się od tej z chociażby z lat 80’tych XX w. Szerzej i więcej będziecie mogli posłuchać w moim programie „Warto Posłuchać” w POP Radiu 92,8 FM już 27 Sierpnia 2017 g.20:00. Natomiast tu na blogu jest taka skrócona wersja nasze rozmowy 🙂

 

Arkadiusz Kałucki: Muszę na wstępie zapytać o Twoje początki. Kto był Twoim mentorem jeżeli chodzi o miksowanie? Kogo podpatrywałeś? Jaki sprzęt ówcześnie miałeś do dyspozycji?

Matush: Życie pisze różne scenariusze i czasem po prostu do czegoś chcesz dojść sam bo nie masz wyboru. Moje początki to raczej okres kiedy DJ nie musiał w ogóle miksować a raczej kojarzył się z konferansjerem. Jakoś wewnętrznie nie pasowała mi taka formuła pracy za konsoletą. Docierały do mnie z nielicznych audycji radiowych hiszpańskie MAX MIX-y, słyszałem w latach 80ych mega mixy które robił Ben Liebrand. To pokazało mi ze można fajnie bawić się płytami i coś tworzyć przy ich użyciu. Pod koniec lata 80-ych miałem magnetofon kasetowy, magnetofon szpulowy i dwa gramofony ( chyba marki Grundig). Wszystko połączone bez mixera poskręcanymi kabelkami. I tak siedziałem w pokoju i wymyślałem sobie jak tu miksować. Regulowałem prędkość w magnetofonie kasetowym tak intensywnie ze ostatecznie silnik odmówił posłuszeństwa. Tutaj najlepiej zdawał egzamin gramofon. Napęd paskowy ale jednak łatwiej było nim sterować. Pojawiło się w Polsce MTV, pojawiły się teledyski. Pokazywano czasem DJ’ów i zauważyłem powtarzający się jeden model gramofonu. Srebrny Technics 1200 MK2 to był mój cel. Kiedy na początku lat 90-ych udało zdobyć mi się dzięki DMC Poland zauroczyłem się od pierwszego dnia. Od wtedy miksowanie to była czysta przyjemność.

Arkadiusz Kałucki: Nie sposób nie wspomnieć o zdobywaniu nagrań. Przypomnę młodym czytelnikom, internautom, że nie było internetu, płyt cd etc. Gdzie i w jaki sposób powiększałeś swoją płytotekę?

Matush: Pierwsze płyty kupowałem jeszcze w Polsce w księgarniach. Były to jednak zakupy czysto kolekcjonerskie. Płyty CD czy VINYL były zawsze tylko dostęp był do nich bardzo utrudniony. W latach 90-tych otworzyły się granice i zacząłem odwiedzać Londyn, Berlin oraz Amsterdam. Przywoziłem coraz więcej płyt które przez kolejne 15 lat stanowiły podstawę dobrej imprezy a na DJ’a i jego muzykę publiczność po prostu czekała bo nie miała innej formy jej posłuchania. Dzisiaj w czasach globalizacji czar przebierania płyt w sklepie prysł a przed impreza przygotowuje się raczej playlistę zakupionych oraz własnych produkcji.

Arkadiusz Kałucki: W 1996 r. wziąłeś udział w Mistrzostwach Polski w miksowaniu, które wygrałeś. Takich chwil się nie zapomina. Możesz opowiedzieć jak do tego doszło i jak później było w Rimini, które ówcześnie było ważnym punktem na mapie klubowego brzmienia oprócz słynnej Ibizy.

Matush: Trzeba przypomnieć na czym polegał taki występ. Było to kilkominutowy pokaz z użyciem wielu płyt winylowych. Bardzo często dwóch takich samych. Znaleziony taki sam fragment dawał możliwość loopowania i modyfikowanie danego fragmentu. Płyty zmieniało się bardzo szybko i wykorzystywało konkretne fragmenty które w sumie tworzyły całość ( DMC Rimini 1996 https://www.youtube.com/watch?v=p18C30sf_xY ) . Do tego wszystkiego oczywiście dochodziły elementy show tzn przełączanie np stojąc na konsolecie lub obracając się. Pamiętam ze w Stodole podczas finału była pełna sala ludzi z branży muzycznej która żywiołowo reagowała na to co robiłem. Niosło mnie to muszę przyznać.

02.Matush_2016_seat

Matush fot.materiały promocyjne

Arkadiusz Kałucki: Przełom wieków spowodował, że przyspieszyło nasze życie, a przynajmniej tak się przyjęło w opinii wielu milionów ludzi. Zmieniła się też rola DJ’a. Już przestał tylko grać w klubach, ale zaczął korzystać z dobrodziejstwa nowych technologi. Dbać o swój wizerunek nie tylko za konsoletą, ale i poza. Doszedł internet. Jak Ty to dzisiaj widzisz i oceniasz z perspektywy czasu?

Matush: Rola DJ’a tak naprawdę nie zmieniła się. Dalej pokazuje , bawi, tworzy, budzi emocje. Pojawiło się po prostu więcej możliwości, nowe narzędzia promocji. Według mnie nie chodzi o ocenianie rzeczywistości a akceptowanie, dostrajanie się do nowych realiów . DJ zawsze musiał być oprócz artysty także dobrym psychologiem i obserwować rzeczywistość aby umiejętnie poruszać tłumy. Najważniejsze w zgodzie samym ze sobą. Artysta musi być przecież autentyczny. Publiczność zawsze to dobrze weryfikowała i to jest na pewno wspólny mianownik każdego muzycznego okresu.

Arkadiusz Kałucki: Kiedy wiesz, że jedziesz grać do klubu „XYZ” to bierzesz pierwszy z brzegu kufer z płytami i wiesz, że będzie wszystko ok? Czy każdy występ poprzedzasz kilkugodzinnymi przesłuchaniami i doborem innych płyt?

Matush: Zawsze wiesz, ze będzie ok. Pozytywne myślenie to podstawa 😉 Kiedy planowałem mój set w 1998 na oficjalną składankę Low Pressing Traxx ( https://soundcloud.com/djmatush/low-pressing-traxx ) dostałem zestaw płyt winylowych w wytwórni i musiałem je umiejętnie zmiksować. Chciałem aby mix miał początek, rozwinięcie i zakończenie. Taki set jest jest nagrywany w domu i jest szansa na ewentualną powtórkę. Na żywo jest inaczej. Wiem co chce zagrać przed imprezą ale podczas jest to już jednak głównie improwizacja z wykorzystaniem wcześniej wybranych nagrań (przykładowy set urodzinowy Piekarnia, Warszawa 2008 https://soundcloud.com/djmatush/matush-live-set-magiczna-noc ). Przed każdym setem lubię zatrzymać się na moment, wziąć głęboki oddech i przemyśleć co chce przekazać ludziom. Technicznie kiedyś to było przełożenie odpowiednich płyt do konkretnego case’a. Dzisiaj to jest zebranie odpowiedniej playlista Każdy rodzaj imprezy to osobna charakterystyka tego co nas będzie czekało i musimy mieć swobodę dobierania muzyki aby na imprezie nie szukać a już tylko wykorzystywać poszczególne nagrania.

03.Matush Beatport Photo

Matush fot.materiały promocyjne

Arkadiusz Kałucki: Jesteś DJ’em, producentem, robisz remixy, komponujesz, od 2011 prowadzisz swój label Groove Tom Records. Proszę opowiedz o tym pomyśle na wydawnictwo, kiedy się zrodził pomysł i czy jesteś nastawiony na polski rynek muzyczny czy otwierasz się na zachodnie propozycje?

Matush: Dzisiaj wszystko co Tworzysz i wydajesz jest globalne. Moje nagrania trafiają jednego dnia na wszystkie najważniejsze muzyczne platformy na całym świecie, czasem docierają do top 10 list najczęściej kupowanych produkcji. Pomysł własnego labela to kolejny etap, następne wyzwanie. Wydaje w różach wytwórniach równolegle ale własny daje mi dodatkowe możliwości. Artyści którzy u mnie wydają wzajemnie remiksują się, wymieniają doświadczeniami. Groove Tom Records ( https://www.beatport.com/label/groove-tom-records/39743 ) to także studio masteringowe a juz niebawem impresariat artystyczny.

Arkadiusz Kałucki: Dziękuję, że poświęciłeś swój cenny czas na nasze spotkanie i owocną rozmowę nie tylko tutaj na blog Warto Posłuchać, ale i do audycji radiowej 🙂

Matush: Dziękuje za zaproszenie do rozmowy, zapraszam po więcej informacji na moją stroną http://www.djmatush.com . Muzyka i praca DJa to moja wielka pasja. Szczególnie pozdrawiam wszystkich którzy maja pasje. Realizujmy je bo efekty są piękne i warto dla nich żyć.

Michał Szczerbiec – wywiad 2.08.2017

Michał Szczerbiec i Ja 3

Michał Szczerbiec i Ja  fot.AK

Młody, perspektywiczny i pełen chęci do działania nie tylko na niwie aktorskiej, ale i muzycznej. Michał Szczerbiec daleki jest o bycia aktorem śpiewającym poezję, chociaż wszystko przed nim i kto wie jak będzie za „x” lat. Jedno jest pewne, że na dziś dzień poświęcił swoje muzyczne talenty w śpiewaniu i graniu w brzmieniach blues-rockowych. Album „Stany skupienia” to był niedawno temat mojego spotkania z Michałem, którego wersja audio w programie „Warto Posłuchać” będzie miała emisję we wrześniu, natomiast teraz na blogu taka jego krótka zajawka 🙂

 

Arkadiusz Kałucki: Kto Ciebie zainspirował do brzmień blues-rockowych XX wieku? Pamiętasz okoliczności? Jaki to był moment w Twoim życiu? I może jacy artyści Tobie imponują?

Michał Szczerbiec: Od najmłodszych lat w moim rodzinnym domu mój tata karmił mnie, a także mojego starszego brata, brzmieniami zespołów The Shadows, Dire Straits, Jean Michel Jarr’em czy Mike’iem Oldfield’em. Tata także jest muzykiem i w naszym domu zawsze były instrumenty. Głównie gitary: elektryczne, akustyczne, basowe, instrumenty klawiszowe. Dorastając chłonąłem to wszystko jak gąbka wychwytując te dźwięki, które poruszały struny mojej wrażliwości. Zawsze czułem, że chcę grać i tworzyć. Czułem, że nadejdzie ten moment gdy będę robić o na tyle świadomie by wiedzieć czego szukam w brzmieniu i klimacie swoich piosenek.

Arkadiusz Kałucki: Kiedy słyszę, że aktor czy aktorzy „XYZ” zaczynają śpiewać, zaczynam myśleć trochę może stereotypowo – konkurs piosenki aktorskiej we Wrocławiu. To wg mnie jest taki sprawdzian dla aktorów przed szeroką publicznością wrażliwą na nuty uzupełniające słowa. Niekiedy bardzo ważne myśli, przesłania. Myślałeś kiedykolwiek by pojechać na konkurs do Wrocławia przed nagraniem płyty czy w ogóle nie było takiego tematu?

Michał Szczerbiec: Wiem w jakiej stylistyce czuję się najlepiej. Wiem co chcę zagrać i jaki ma to mieć kształt finalnie. Piosenka aktorska – choć bardzo ją szanuję – nie jest typem mojego muzycznego charakteru. Odnajduję się w innej formie gdzie gitara raczej wiedzie raczej prym i wokół niej są budowane utwory. Lubię melodyjność w piosenkach oraz motywy przewodnie wokół których krąży piosenka. Konkurs piosenki aktorskiej zostawiam osobom, które się w tym temacie odnajdują. Ja się odnalazłem na swojej drodze.

Michal Szczerbiec 2 fot_Paulina Jędrzejczyk

Michał Szczerbiec fot. Paulina Jędrzejczyk

Arkadiusz Kałucki: Nagranie płyty było jak mniemam jednym z Twoich ważnych i realnych marzeń. A co przyniosła rzeczywistość po jej nagraniu?

Michał Szczerbiec: Nagrywałem płyty już wcześniej – raczej muzykę instrumentalną. To były ciągłe poszukiwania tego co finalnie można znaleźć na „Stanach Skupienia”. Rzeczywistość jest taka, że trzeba nadal robić swoje. Grać, nagrywać, tworzyć. Obecnie pracuję nad promocją płyty oraz organizacją koncertów jesienią tego roku. Zacząłem także już nagrywać nowy materiał bo piosenki same się piszą, nie mam na to wpływu…

Arkadiusz Kałucki: Nasze życie jest jak rzeka? Pytam w kontekście Twoich opowiedzianych historii na płycie.

Michał Szczerbiec: Zdecydowanie. Czasem spokojna a czasem nurt porywa nas daleko gdzieś, gdzie nie spodziewaliśmy się znaleźć. Czasem lepiej nie opierać się falom i nurtowi wtedy można wyjść cało z takiej opresji. Gdy jła rzeki okazuje się zbyt silna warto poprosić o pomoc. Krzyczeć, machać rękami a ktoś na pewno się znajdzie by wyciągnąć pomocną dłoń. Jak już dojdziemy do siebie wracamy do tej rzeki ale już innej. Bogatsi o doświadczenia i przeżyte emocje.

Arkadiusz Kałucki: W jednej z piosenek wspominasz o tym by być na „TAK” ze swoim lustrem. Często zdarzało Ci się ranić innych? Robić im krzywdę?

Michał Szczerbiec: Nie jestem krystaliczny i każdy popełnia błędy. Lecz kiedy zdajemy sobie z nich sprawę i chcemy naprawić wyrządzoną krzywdę to już połowa sukcesu. Codzienność dzieje się bez przerwy. Nie ma kopii zapasowej. Nie możemy wrócić do stanu „z przed”. Jest tylko „tu” i „teraz”. Warto się zaprzyjaźnić samemu ze sobą bo sumarycznie – zawsze mamy tylko siebie gdy pozostają cztery ściany.

Michal Szczerbiec 3 fot_Paulina Jędrzejczyk

Michał Szczerbiec fot. Paulina Jędrzejczyk

Arkadiusz Kałucki: Jaki masz pogląd na temat przeszłości? Bo ogólnie miałem wrażenie słuchając płyty, że trzeba żyć tu i teraz oraz patrzeć optymistycznie w przyszłość. Wstydzisz się tego co było? Żałujesz czegoś i nie chcesz o tym myśleć i opowiadać?

Michał Szczerbiec: Nadmieniłem to w akapicie wyżej ale rozwinę myśl. Przeszłość nas ukształtowała. Jesteśmy w tym miejscu w którym jesteśmy tylko dlatego, że zaistniały wszystkie zdarzenia w przeszłości. Jeśli obecnie dobrze nam ze sobą i godzimy się z tym co jest to nie można żałować przeszłości. Zwłaszcza błędów. Przecież na nich się uczymy, one są strukturą naszej codzienności. Błędy krążą w naszych żyłach i można się nauczyć ich nie powtarzać. Czasami po kilka razy popełniamy ten sam błąd bo prawdopodobnie nie wyciągnęliśmy dostatecznie dużej nauki z poprzednich sytuacji. W piosenkach opowiadam o swojej przeszłości i się tego nie wstydzę. Jest to dla mnie bardzo terapeutyczne. Obserwuję też inne osoby z mojego otoczenia. One są dla mnie także inspiracją.

Arkadiusz Kałucki: Czy płyta „Stany skupienia” jest konsekwencją Twojego podejścia do życia nie tylko tego prywatnego, ale i artystycznego, że nie lubisz utartych dróg, szlaków tylko raczej jak kot chodzisz swoimi drogami?

Michał Szczerbiec: Wiele osób sugerowała mi co mam robić a czego nie robić. Samoświadomość pozwoliła mi odrzucić wszystko czego robić nie chcę. Skupiam się tylko na tym co dla mnie najważniejsze i robię to zupełnie świadomie ze wszystkimi tego konsekwencjami. Jest wiele dróg, którymi można podążać. Wybrałem jedną z nich wcześniej schodząc z poprzedniej. A wędrować trzeba podziwiając nowe widoki.

Arkadiusz Kałucki: Dziękuję za rozmowę i życzę sukcesów zawodowych 🙂

Michał Szczerbiec: Dziękuję bardzo i życzę wszystkiego dobrego.

Emilia Padoł – wywiad 28.07.2017

01.Emilia Padoł i Ja 4

Emilia Padoł i Ja fot.AK

Emilia Padoł jest jedną z poczytnych dziennikarek zajmujących się kulturą. Mieszkająca w Krakowie absolwentka Wydziału Polonistyki UJ ma na swoim koncie kilka ważnych książek opowiadających o czasie PRL’u nie tylko w kulturze. To rozmowy i wspomnienia z ludźmi, którzy są autorytetami w poszczególnych jej obszarach: „Damy PRL-u”, „Dżentelmeni PRL-u”, „Piosenkarki PRL-u”. Kilkanaście dni temu Emilia przyjechała do Warszawy by promować swoją kolejna odsłonę związaną z tamtym okresem, a mianowicie „Piosenkarze”. Dodam, że wszystkie książki ukazały się nakładem wydawnictwa Prószyński i S-ka. Nie mogłem sobie odmówić rozmowy z Emilią na temat muzycznych wspomnień PRL’u i wywiad w POP Radiu już miał swoją emisję 🙂 Oprócz tego, teraz możecie przeczytać na moim blogu Warto Posłuchać moją krótką rozmowę z Emilią na temat jej książki „Piosenkarze”.

 

Arkadiusz Kałucki: Czy pomysł napisania książki „Piosenkarze” (wyd. Prószyński i S-ka) narodził się po ukazaniu się Twojej książki „Piosenkarki PRL”? To był naturalny proces?

Emilia Padoł: Nie, pojawił się znacznie wcześniej (śmiech). Tak naprawdę te dwie „muzyczne” książki zostały wymyślone w tym samym czasie. Pisząc pierwszą, o piosenkarkach, zakładałam, że powstanie też kolejna. Z jednej strony obie książki się ze sobą łączą, z drugiej – są zupełnie różne, chociażby dlatego, że „Piosenkarki PRL-u” są silniej osadzone w okresie powojennym, w latach 50. i 60. Z kolei w „Piosenkarzach” muzyczna historia zaczyna się w latach 60. i prowadzi nas przez lata 70. aż po 80.

Arkadiusz Kałucki: Jakie było kryterium doboru bohaterów Twojej książki?

Emilia Padoł: Do bohaterów doprowadziły mnie piosenki – zresztą tak samo było z „Piosenkarkami PRL-u”. Szukałam przebojów, które pamiętają wszyscy, piosenek, które wciąż żyją. Byłam ciekawa, kim są ci, którzy wyśpiewywali je tysiące razy, dając im swój talent, emocje i inteligencję. Znalazłam kilkanaście osób, które wydały mi się szczególnie ciekawe, ale nie z wszystkimi mogłam porozmawiać, niektórych po prostu już nie było. Trudno jest mi się tłumaczyć z wyboru akurat tych ośmiu bohaterów, bo nie jestem pewna, czy nawet po długim zastanowieniu się miałabym jedną, prostą odpowiedź na często słyszane pytanie: dlaczego oni? I na kolejne: dlaczego nie inni? To był po prostu mój wybór – chyba w dużej mierze intuicyjny. Na pierwszy rzut oka pewnie nieoczywisty, może nawet mało logiczny, bo to naprawdę są kompletnie różni artyści, ludzie. Ale z drugiej strony ich biografie łączą się w spójną, zajmującą, mam nadzieję, historię. Czasami biegnącą z rytmem ich przebojów, czasami zupełnie wyłączającą się z artystycznej rzeczywistości.

02.Emilia Padol

Arkadiusz Kałucki: Dlaczego przy książce „Piosenkarze” nie ma trzech liter „PRL”, które są obecne przy „Piosenkarki PRL”? Panowie się wstydzą tego czasu w polskiej historii? Bo, odniosłem wrażenie, że kobiety bardziej na luzie i swobodnie odniosły się do Twojego pomysłu na książkę.

Emilia Padoł: Bohaterki „Piosenkarek PRL-u” pewnie też miały zastrzeżenia, ale nie wyrażały ich tak stanowczo, jak niektórzy męscy bohaterowie – i mam na myśli nie tylko tych, którzy w książce się znaleźli, bo oni w większości jednak byli skłonni przystać na ten tytuł. Ale tak jak mówiłam na początku – te książki sporo różni, zwłaszcza czas, w którym są zanurzone. A przez to także to, ilu bohaterów/ile bohaterek każdej z nich jest wciąż aktywnych zawodowo. W przypadku mężczyzn ta proporcja jest nieporównywalnie większa.

I myślę, że to też jest powód, dla którego trudniej niektórym z nich było przystać na tytuł „Piosenkarze PRL-u”. Bo oni po prostu nie chcą być zatrzaśnięci w encyklopedii, nie chcą, by myślano o nich tylko jako twórcach sprzed kilku dekad. Rozumiem to. Zmiana tytułu wynikła właśnie z tego, że spróbowałam – na tyle, na ile to możliwe – postawić się na ich miejscu. Ale widzisz – PRL-u w tytule nie ma, a jednak jest, bo ciągle jestem o niego pytana, teraz też o nim rozmawiamy. Skreślenie trzech liter nie zamknęło tematu.

Arkadiusz Kałucki: W jednej z rozmów i historii, o której piszesz pada zdanie brzmiące : „nie każdy piosenkarz powinien być muzykiem. Nie każdy muzyk może być piosenkarzem”. A jak jest według Ciebie?

Emilia Padoł: To chyba było: „Muzyk może być piosenkarzem, a piosenkarz niekoniecznie musi być muzykiem. Aczkolwiek jest to wskazane”. To mówił Jacek Zieliński. Z kolei Andrzej Zaucha w jednym z wywiadów powiedział: „Piosenkarz powinien być również muzykiem, a może przede wszystkim”. To jest właśnie mój punkt widzenia. Bohaterowie „Piosenkarzy” nie są dla mnie tylko wykonawcami – to muzycy. Niektórzy po prostu genialni, wszechstronnie uzdolnieni, płynnie poruszający się pomiędzy gatunkami – a nawet je w jakiś sposób rewolucjonizujący.

03.sesja z arkiem 2

Emilia Padoł i Ja fot.Emilia Padoł

Arkadiusz Kałucki: Który z Twoich bohaterów jest najbardziej tajemniczy a właściwie jego historia i najwięcej czasu poświęciłaś w przygotowaniach do książki?

Emilia Padoł: Najbardziej tajemniczym na pewno okazał się Maciej Kossowski. Jego historia uderzyła mnie od początku, było w niej coś zupełnie surrealistycznego – ktoś, kto zostawił za sobą takie hity, jak „Wakacje z blondynką” czy „Dwudziestolatki”, żyje od kilku dekad w Ameryce, nie ma o nim niemal żadnych informacji w polskim Internecie (poza stroną internetową artysty), w kraju od końca lat 60. był tylko raz – i tylko na chwilę. Bardzo się ucieszyłam, kiedy odpisał na mojego maila i zgodził się porozmawiać. Poświęcony mu rozdział nie powstałby, gdyby nie jego opowieść i materiały, które mi udostępnił.

Arkadiusz Kałucki: Ostatnim z przedstawionych piosenkarzy jest niestety nieżyjący już Andrzej Zaucha. Odebrałem to jak hołd, ukłon w kierunku tego niezwykle utalentowanego artysty, którego zabójstwo do dziś wzbudza niedowierzanie.

Emilia Padoł: Może to jest hołd, ale może cała książka jest jakimś hołdem, jeżeli przez to słowo mielibyśmy rozumieć chęć upamiętnienia, przypomnienia, przywołania i pokazania tych artystów zwłaszcza tym, którzy nie mają o nich zielonego pojęcia – a uwierz mi, są tacy, nie tylko wśród młodych pokoleń.

Arkadiusz Kałucki: Na koniec trochę fantazji. Co byś chciała aby pisano za 100 lat o Tobie i Twoich książkach w Encyklopedii?

Emilia Padoł: (śmiech) Nie wiem, czy ich ambicją jest załapanie się na wpis do encyklopedii. Jestem jednak pewna, że moi bohaterowie na pewno byli, są i będą w nich obecni. Chciałabym, żeby zapamiętano ich na wiele lat.

Arkadiusz Kałucki : Dziękuję za miłe spotkanie i muzyczne wspomnienia.

Emilia Padoł: Dziękuję za rozmowę.

JoBee Project – wywiad 15.07.2017 r.

01.JoBee Project i Ja

JoBee Project i Ja fot.AK

Belgia aktualnie jest jej drugim domem. Nie przeszkadza to jej a zwłaszcza w XXI w. by rano przylecieć do Polski a wieczorem wrócić i poprowadzić autorską audycję w lokalnym radiu w Brukseli. Uczestniczka 4 edycji The Voice Of Poland to bardzo zapracowana artystka. Stoi na czele dwóch kolektywów: jeden hip-hopowy SupAfly Collective a drugi polskie artystki w Brukseli Polish Workers Productions. Ale przede wszystkim dziś promuje swoją ostatnią płytę wydaną pod koniec 2016 r. pt. „The Blossoming” oraz nowe nagranie „Here we are” zwiastujące EP’kę „pszczoły”. Kilka dni temu spotkałem się z JoBee i przy okazji nagrania wywiadu do mojego programu radiowego „Warto Posłuchać” w POP Radiu 92,8 FM oraz w Radiu Płońsk 93,6 FM, Asia Pszczoła zgodziła się na krótki wywiad na mój blog i o to efekt tego spotkania 🙂

 

Arkadiusz Kałucki: Mieszkasz w Brukseli. Śpiewasz, komponujesz, piszesz teksty, jesteś pisarką. Masz w lokalnym radiu własną audycję radiową, a na dodatek pracujesz w Komisji Europejskiej. Ciężko jest to wszystko pogodzić? Jak wygląda Twój dzień powszedni w Belgii?

JoBee: Wszystko da się w życiu pogodzić jak jest chęć i moc do działania! Nie zawsze jest lekko, trochę trzeba oczywiście popracować nad organizacją, ale nie mogę narzekać, wybierałam wszystko co robię świadomie i kocham wszystko co robię, a śpiewanie kocham najmocniej. Dnia powszechnego i typowego nie ma nigdy. Mieszkam w cudownej kolorowej dzielnicy w Brukseli otoczona muzeum, szkoła teatralna, czy szkoła artystyczna, wokoło masę artystów, większość moich przyjaciół to artyści. Zmiany codziennie jak w kalejdoskopie, bardzo kolorowo i zrożnicowanie, przez to że robię tyle ciekawych rzeczy 🙂 Nigdy się nie nudzę – to pewne! Zawsze bardzo aktywnie, na pewno każdego dnia mam spotkania, coś zawsze napiszę, staram się dbać o formę i idę na basen lub na fitness, pije dużo wody, jem dużo warzywek. Śpiewam też codziennie, ćwiczę głos, czytam i pisze codziennie. Jest to warsztat i trzeba ćwiczyć codziennie. Uwielbiam też tańczyć, spotkać się z przyjaciółmi, lub kreatywnie namalować jakiś obraz jak potrzebuję relaxu to maluję obrazy.

Arkadiusz Kałucki: Opisz proszę swoją aktualną drogę muzyczną? Często musiałaś się na niej zatrzymywać czy odejść gdzieś na bok aby z powrotem wrócić na właściwe tory?

JoBee: Aktualna droga jest prosta i skupiona na jednym, zajmuję się muzyką non-stop i to najważniejsze w moim życiu w tym momencie. Wcześniej bywało różnie, na przykład jak miałam wypadek i złamałam nogę, to zostałam uziemiona na pół roku na wózku inwalidzkim to trochę było trudno, ale i wtedy pisałam i nagrywałam. Do studio nagrań pojechałam o kulach! Ha ha. Nic już mnie teraz nie może zatrzymać, nogę już raz złamałam, i teraz każdy krok stawiam bardzo uważnie, nie spieszę się, powoli i z rozumem wykonuję kolejne etapy, ale zawsze w jednym celu i kierunku oby tylko śpiewać dla moich pszczółek!

Arkadiusz Kałucki: A idąc tą drogą, o której rozmawiamy jaką rolę w niej odgrywają dla Ciebie przyjaciele, bliscy znajomi? Rozczarowałaś się kiedykolwiek na nich?

JoBee: Przyjaciele i rodzina to mój zespół obronny i taka tarcza w walce z przeciwnościami losu lub utrudnieniami. Zawsze mogę liczyć na moich rodziców, szczególnie mamę, która codziennie wysłuchuje moich opowiadań z przygód pszczoły 🙂
I też radzi i rozumie. Mam niewielu najbliższych przyjaciół, takich od serca i od lat, na których zawsze mogę liczyć, oni zawsze są, i wiedza o mnie wszystko i znają mnie na wylot. Oczywiście kilku po drodze straciłam, ale to na lepsze, nie potrzebuję ludzi dla których jestem za głośna lub co mnie nie rozumieją i nie akceptują taką jaką jestem, lub nie rozumieją moich anegdot, a bardzo lubię się pośmiać i opowiadać śmieszne historie 🙂 Także niestety tak, zawiodłam się też na paru osobach, ale takie są koleje losu, a życie toczy się nadal, ja skupiam się na dobrej energii i na tych których kocham najbardziej.
Nie rozpaczam za bardzo nad rozczarowaniami, i niczego nie żałuję!

02.JoBee Project 1

JoBee fot.Maria Rutkowska

Arkadiusz Kałucki: Czy słowa wymawiane przez ludzi powinny iść w parze z czynami? Czy od razu wolisz konkretne działania?

JoBee: Czyny! Jestem raczej za czynami, nie za słowami. Nie przepadam za słodkim gadaniem i słodkich obietnicach, nie lubię, a wręcz czuje się niekomfortowo jak ktoś mi coś bardzo obiecuje, nie wiem po co, nigdy o obietnice nie proszę, nie wymagam, lubię być miło zaskoczona 🙂 Słowa oczywiście w mojej twórczości są bardzo ważne, ale do opowiadania historii, do dzielenia się z innymi ciekawymi przeżyciami, także słowo dla pisarza jest bardzo ważne, inaczej jest w życiu, kiedy to czyny i to jak druga osoba Cię traktuje liczy się najbardziej. Także tak, czyny!

Arkadiusz Kałucki: To, o czym mówimy jest obecne w tekstach na Twojej płycie
„The Blossoming”. A od strony muzycznej z kim nagrywałaś swoją drugą płytę, bo towarzystwo jest międzynarodowe.

JoBee: Oj tak! Bardzo międzynarodowe, miałam szczęście i zaszczyt pracy ze wspaniałymi producentami, Francuzi (Odilon, Supafuh), Belgowie (Necktalk), ale i tak większość to rodacy Polacy ( Lower Entrance, en2ak, Marcin Bors, Kwazar). Nagrania większości wokali wykonało się w studio Gagarin w Warszawie ze wspaniałym inżynierem i kompozytorem Kwazarem. ”Words ” był całkowicie nagrany w Orleanie, a ” Magic’ we Wrocławiu u Marcina Borsa w studio. To była cudowna przygoda muzyczna! I sporo musiałam się pszczoła nalatać po Europie:)

JoBee Project 2a

JoBee fot. Maria Rutkowska

Arkadiusz Kałucki: Na albumie znajduje spora dawka najróżniejszych odcieni muzyki elektronicznej. Jest dynamika, ale nie brakuje i zmian nastrojów. Spokojnie można odnaleźć Twoje fascynacje hip-hopem, są elementy samplowane, chropowate brudne dźwięki, house, breakbeat, ambient a i techno też odcisnęło swoje piętno. To jest wynik poszukiwań artystycznych?

JoBee: Absolutnie tak, ale warto dodać iż oprócz poszukiwań to też co mi brzmi w środku, jak i moim producentom, wybierałam tylko to co mi się bardzo bardzo podobało! A że sporo mi się podoba dlatego też może tak dużo inspiracji słychać w mojej muzyce i melodiach i moim frazowaniu podczas śpiewania.

Arkadiusz Kałucki: Aktualnie oprócz promocji płyty „The Blossoming” możemy w mediach usłyszeć nowy singiel „Here we are”, który jest spoza płyty. Otrzymujemy chillout, lounge, downtempo. Czy to oznacza zmianę stylistyki i wizerunku jak rozumiem na nowym albumie?

JoBee: Zmiany są zawsze! Nic dwa razy się nie zdarza:) Nowa piosenka to znowu odbicie moich przeżyć i czegoś co się naprawdę wydarzyło takie samo życie i prawdziwe historie. A piosenka na pewno zapowiada EP które nagrywam z moim sąsiadem z Brukseli, TMB the beatmaker, to hip hop producent, także obok chill będzie dużo soul i ciężkich dźwięków też! Już nie mogę się doczekać!

Arkadiusz Kałucki: Dziękuję Asiu za spotkanie i rozmowę 🙂

JoBee: Bardzo dziękuje! Do zobaczenia na koncertach!

Aneta Strzeszewska – wywiad 3.07.2017

01.Aneta Strzeszewska w POP Radiu 10

Aneta Strzeszewska i Ja fot.AK

Kilkanaście dni temu rozmawiałem z Anetą Strzeszewską na temat jej projektu i wydanej płyty „Kołysanki Niedzisiejsze”. Jest wiele albumów mówiących i dotyczących kołysanek dla milusińskich, ale trzeba powiedzieć jasno, że takich jakie zaproponowała Aneta wg mnie jeszcze nie było. Większość zaśpiewanych na wspomnianej płycie ma ludowe korzenie, przy części z nich nie jest znany kompozytor ani autor tekstu. To jest bardzo niszowa propozycja płytowa. Natomiast, śmiało polecam ten album dla młodych rodziców a nawet dziadków, którzy mają kłopot z uśpieniem swoich małych dzieci 🙂 Poniżej moja krótka rozmowa z Anetą będąca lekkim streszczeniem wywiadu radiowego dla POP Radia 92,8 FM oraz Radia Płońsk 93,6 FM 🙂

 

Arkadiusz Kałucki: Jesteś muzykiem, pedagogiem, wokalistką. Czy zanim rozpoczęłaś dorosłą karierę muzyczną śpiewałaś w jakimś zespole? Masz w ogóle jakieś tradycje muzyczne w rodzinie?

Aneta Strzeszewska: Zawsze w moim życiu było dużo muzyki. Lubiłam ten świat dźwięków. Kiedy byłam małą dziewczynką mama zapisała mnie i moją siostrę do Domu Kultury na zajęcia taneczne. Tam rozwijałyśmy swoją pasje. Obok sali lustrzanej gdzie 3 razy w tygodniu ćwiczyłyśmy układy, odbywały się zajęcia wokalne. Pamiętam gdy spotykałam na nich moje kuzynki- Oktawię i Patrycje Kawęckie- dziś wspaniałe wokalistki. Gdzieś w głębi duszy czułam że ja też chciałabym śpiewać, jednak wtedy moim życiem był taniec. Rzuciłam go jednak po 6 latach treningów…myślę że to jednak nie był moja droga. Przygoda ze śpiewem rozpoczęła się w scholi gdzie często dostawałam do zaśpiewania solówki. Jednak nikt oprócz tego że ,, ładnie śpiewasz’’ nie powiedział mi ,, rozwijaj się , musisz coś z tym zrobić więcej’’. Przełom w moim życiu nastąpił kiedy miałam 16 lat i odważyłam się sama zapukać do drzwi Resursy Obywatelskiej w Radomiu. Powiedziałam ,, chyba umiem śpiewać, posłuchajcie’’. Chyba się ludziom podobało to moje śpiewanie, ponieważ często reprezentowałam miasto na różnego rodzaju wydarzeniach kulturalnych. Rozpoczęłam również współpracę z coverowym zespołem Manhattan. Po pewnym czasie przestało mi już to wystarczać- chciałam czegoś więcej. Zdałam egzaminy do Autorskiej Szkoły Jazzu i Muzyki Rozrywkowej im. Krzysztofa Komedy w Warszawie, i rozpoczęłam 5 letnią prawdziwą przygodę z muzyką. Po jej ukończeniu stojąc z dyplomem w ręku, zastanawiałam się o dalej. Fajnie jest występować na scenie z gwiazdami, być członkiem zespołu, jeździć w trasy, jednak szukałam czegoś co byłoby tylko moje. I znalazłam te kołysanki.

Arkadiusz Kałucki: Album „Kołysanki Niedzisiejsze” jest wynikiem pracy z dziećmi czy są inne powody, które spowodowały u Ciebie chęć nagrania takiej płyty?

Aneta Strzeszewska: Myślę że praca z dziećmi ma jakiś wpływ na to że moja płyta jest dedykowana dzieciom. Jednak pomysł zrodził się w mojej głowie całkiem inaczej, i nie był do końca mój. To zasługa mojej siostry Basi, a raczej jej malutkiego synka Stasia, który wcale nie chciał spać. Spotkałyśmy się pewnego wieczoru w Radomiu u babci i ta postanowiła uśpić płaczące maleństwo. Zaczęła mu śpiewać ,, Chysiały chysiały moje małe oczka, nie wyspały mu się mała była nocka’’. Nie znałam tej piosenki, i śmiałam się z tego jak babcia uporczywie śpiewa o tym    ,, chysianiu’’. Basia powiedziała jedno zdanie :,, Anetka nagraj te kołysanki’’. I wtedy mnie olśniło!! Od razu poprosiłam babcię Natalię aby zaśpiewała mi jeszcze inne kołysanki które pamięta. Niestety, nie za dużo już pamiętała. Szkoda było mi tego pomysłu więc wymyśliłam jak znaleźć stare, ludowe usypianki. Przyjaciele doradzali mi, abym szukała ich w śpiewnikach, nagraniach, lecz ja miałam takie dziwne poczucie, że sama muszę je odnaleźć.

02a.Aneta Strzeszewska fot.Anita Bardzka

Aneta Strzeszewska fot.Anita Bardzka

Arkadiusz Kałucki: Na płycie jest 12 kołysanek. Proszę powiedz jak wyglądało zbieranie całego materiału, bo są to stare ludowe usypianki.

Aneta Strzeszewska: Poszukiwania rozpoczęłam od przepytania znajomych seniorów czy czegoś nie pamiętają. Następnie postanowiłam odwiedzać Domy Spokojnej Starości i wiejskie domostwa. I tak przemierzając Polskę wzdłuż i w szerz, znalazłam kołysanki. Co prawda nie dotarłam wszędzie, lecz znalazłam sporo materiału źródłowego aby rozpocząć pracę nad płytą. Gdybym nie spotkała na swojej drodze pomocnych i dobrych ludzi, nigdy tej płyty by nie było. Od samego początku osoby poproszone o pomoc- angażowały się i wspierały mnie. Poczynając od rozmów telefonicznych z osobami zarządzającymi placówkami, a skończywszy na seniorach, czy napotkanych przypadkowo staruszkach. Każde spotkanie było dla mnie wyjątkowe, ale jednocześnie niełatwe. Przeważnie dyrekcja wskazywała mi pokoje do których mogę zapukać, wchodziłam i rozmawiałam. Ludzie starsi byli zazwyczaj bardzo pomocni, cieszyli się że ktoś ich odwiedza i że są jeszcze komuś potrzebni. Najciężej było wtedy, kiedy seniorzy myśleli że jestem ich dawno nie widzianą córką, wnuczką….wtedy bywali smutni, i niechętni do rozmowy. Ale takich spotkań było bardzo mało. Większość z nich wspominam bardzo wesoło i ciepło. Dla mnie to było osobiste, wielkie przeżycie… zobaczyć i jakby,, dotknąć starość’’. Niektóre spotkania zapadły mi w pamięć szczególnie . Jednym z nich były odwiedziny Pana Stanisława, ze wsi koło Łowicza. Towarzyszyła mi wtedy przyjaciółka Asia. Staruszek tak ucieszył się z naszej wizyty, że nie tylko zaśpiewał nam chyba wszystkie piosenki  jakie znał, ale poczęstował obiadem i pysznym kompotem. Miło również wspominam Dom Spokojnej Starości w Gdańsku. Pani Dyrektor zorganizowała spotkanie na stołówce a staruszkowie  bardzo elegancko ubrani , przynieśli swoje śpiewniki – stare pożółkłe zeszyty.  Śpiewaliśmy kilka dobrych godzin bardzo bogaty repertuar ( śmiech). Każde ze spotkań było przepełnione skrajnymi emocjami. Był śmiech, opowieści ale pojawiały się i łzy. Każda podróż wymagała ode mnie poświęcenia przynajmniej jednego- dwóch dni. Odwiedziłam kilka dużych miast , okoliczne wsie. Po pewnym czasie zorientowałam się, że szukanie kołysanek wrosło we mnie zbyt bardzo. Kiedy na ulicy widziałam staruszki podchodziłam i pytałam czy czegoś nie pamiętają. Chyba powoli popadałam w paranoję ( śmiech). Na szczęście materiał znalazłam dość szybko, ponieważ z każdej podróży przywoziłam piosenkę . Problemem było pogodzić codzienne życie, pracę, koncerty z tymi podróżami. Na szczęście się udało.

Arkadiusz Kałucki: Wśród już wspomnianych kołysanek jest jedna mająca korzenie prowadzące na Ukrainę. Jaka jest jej historia i dlaczego ją zamieściłaś na swojej płycie?

Aneta Strzeszewska: Dzieckiem mojego kolegi opiekowała się pewna niania która z pochodzenia była Ukrainką . Dostałam od niego wiadomość głosową na której ta niania śpiewa kołysankę. Spodobała mi się jej melodia, pokazałam więc ją Kacprowi Zasadzie, który współtworzył ze mną tę płytę. Pomyślałam sobie że ukraińska kołysanka wzbogaci jeszcze bardziej album. Wniesie do niego coś innego. Kacper od razu usłyszał w głowie taką trochę mroczną aranżację.

03a.Aneta Strzeszewska fot.Anita Bardzka

Aneta Strzeszewska fot.Anita Bardzka

Arkadiusz Kałucki: Ile w sumie uzbierałaś kołysanek? Bo odnoszę wrażenie, że jeszcze „coś” schowałaś na specjalną okazję 🙂

Aneta Strzeszewska: Kołysanek znalazłam około 30. Jednak nie wszystkie się nadawały do tego aby pokazać je światu. Niektóre miały bardzo smutny tekst ponieważ powstawały w czasie wojny, inne były niekompletne- tekstu było za mało, lub melodia była podobna do innych piosenek. Wybrałam te które uważałam że są najpiękniejsze. Materiał który zebrałam to dla mnie skarb, i jest go na tyle dużo że spokojnie wystarczyłoby go na kolejną płytę. Kto wie – może powstanie druga część kołysanek niedzisiejszych? Mam bardzo wiele planów związanych z tą płytą, pomysły rodzą się w mojej głowie każdego dnia. Jednak póki co koncentruje się na promocji płyty . Korzystam też z chwili że są wakacje – ten rok był dla mnie trudny i bardzo pracowity. Łapię więc oddech i ładuje akumulatory do dalszego działania.

Arkadiusz Kałucki: Kiedy zebrałaś i wyselekcjonowałaś kołysanki, jak wyglądała praca w studiu i z kim tam współpracowałaś. Bo musimy powiedzieć, że nie do wszystkich kołysanek są znani kompozytorzy.

Aneta Strzeszewska: Trzeba tu wspomnieć 3 nazwiska: Zdzisław Kalinowski, Wiktor Tatarek oraz Kacper Zasada. To trzy osoby które tworzyły aranżacje- oczywiście, nie wszystkie na raz. Pierwszą osobą która ponad 2 lata temu zgodziła się zrobić aranże do moich kołysanek był Zdzisław Kalinowski. To wspaniały muzyk, pianista. Stworzył pierwszą kołysankę ,, La lu laj’’ od której tak naprawdę wszystko się zaczęło.
Kolejną piosenką którą pokazałam światu była kołysanka ,, Synku’’ zaaranżowana muzycznie przez Wiktora Tatarka. To wyjątkowa dla mnie kołysanka, bo trochę mało kołysankowa. Ale nie tylko dlatego. Zdobyłam ją przypadkiem w niespodziewanych okolicznościach. Ta samo nie spodziewałam się takiej mocnej aranżacji . Wiktor wiedział co robi i zaufałam mu w 100%. Uważam że to jest jedna z najlepszych piosenek na płycie. Nad innymi kołysankami pracowałam już z Kacprem Zasadą. Najpierw powstawały szkice aranżacji, wspólnie zastanawialiśmy się gdzie i jak zagrają dane instrumenty. Praca nad płytą była niestandardowa, gdyż troszkę gonił nas czas. Chciałam wydać płytę przed Świętami Bożego Narodzenia. Muzycy pracowali na najwyższych obrotach , jednocześnie Kacper nagrywał instrumenty a ja w innym studio wokale. Bałam się z się nie uda, ponieważ wiele przeszkód napotkałam wtedy na swojej drodze. Na szczęście Łukasz Błasiński ekspresowo wszystko zmiksował, a pan Krzysztof Karwasz z wydawnictwa stanął na przysłowiowych rzęsach i pierwsza partia płyt trafiła do odbiorców podczas koncertu promocyjnego 22.12.2016 roku.

Arkadiusz Kałucki: A na zakończenie naszego spotkania zapytam: Kiedy ukaże się Twój w pełni autorski album? I czy będzie tak jak „Kołysanki Niedzisiejsze” w smooth jazzowych i jazzowej stylistyce?

Aneta Strzeszewska: Pracuję nad swoimi piosenkami, nie do końca jeszcze wiem jakie one będą. Zbieram teksty, mam kilka pomysłów na linie melodyczne, tworzę, szukam, kompletuje. Mam również inne pomysły na projekty muzyczne o których nie mogę jeszcze nic powiedzieć, żeby nie zapeszać. Na pewno będzie to coś innego i zaskakującego słuchacza.

Arkadiusz Kałucki: Bardzo dziękuję za spotkanie, rozmowę i teraz wiem, że zasnę w nocy 🙂

Aneta Strzeszewska: Również dziękuję. Życzę dużo kołyszących dźwięków 🙂

Ewa Farna – wywiad 29.06.2017 r.

02.06.2017 Ewa Farna 1

Ewa Farna i Ja fot.AK

Już dziesięć lat minęło jak Ewa Farna jest na scenie muzycznej. To dziesięć lat śmiało można powiedzieć bardzo owocnych w albumy a przede wszystkim przeboje. Ewa doskonale odnajduje się na scenie. To jej żywioł bezsprzecznie. Wszyscy Ci, którzy oglądali tegoroczny Festiwal w Sopocie doskonale mogli się przekonać ile energii i radości przynosi jej śpiewanie na żywo. To tam pierwszy raz publicznie wykonała swój najnowszy utwór „Bumerang”, który ma szanse stać się wakacyjnym przebojem. Z Ewą Farną tuż po Festiwalu w Sopocie spotkałem się i porozmawialiśmy o jej 10-leciu oraz wspomnianym „Bumerangu” 🙂 Wywiad w programie „Warto Posłuchać” w POP Radiu 92,8 FM już był, a dziś krótka rozmowa na moim blog 🙂

 

Arkadiusz Kałucki: Jakie trzy pozytywne czynniki pozwoliły Tobie przetrwać pierwszą dekadę Twojej kariery? Bo ciężkich momentów, chwil czy nawet zwątpień na pewno nie brakowało.

Ewa Farna: Rodzina, stąpanie po ziemi i wytrwałość.

Arkadiusz Kałucki: Brałaś udział w programie „Szansa na sukces” śpiewając piosenkę „Za młodzi za starzy” do słów Jacka Cygana. Twój talent eksplodował, kariera nabrała tempa, że do dnia dzisiejszego zasiadałaś w jury już dwóch programów telewizyjnych typu talent-show:  X-Factor a ostatnio Idol. Trudno jest oceniać innych czy nie masz z tym problemu?

Ewa Farna: Nie jest to nigdy łatwe, przede wszystkim iść do takiego programu jako juror znaczy chyba najbardziej wystawiać się ocenianie… Najtrudniejsze dla mnie było zostać wierny swoim przekonaniom i być szczera, wobec siebie i innych. Ludzie są często przyzwyczajeni do szczerości tylko wtedy, kiedy jest zgodna z ich opinią. Trudno więc dla mnie czasami komuś kto jest miły, fajny powiedzieć, że ze śpiewaniem nie jest najlepiej. Jednak zdecydowałam się pójść tą drogą i jeżeli już się kogoś pochwali to może być pewien, że to szczere.

Arkadiusz Kałucki: Kiedy słucha się Twoich nagrań jest w nich coś, co można nazwać tożsamością artysty. Czy to już jest  Ewa Farna, którą będziemy słuchać przez następne lata? A może te dziesięć lat to było dopiero nakreślenie Twojej tożsamości artystycznej, do której tak naprawdę zmierzasz?

Ewa Farna: Sama nie wiem,  robię to co jest teraz dla mnie naturalne i autentyczne. Na co będę miała ochotę za parę lat czas pokaże… Zawsze chcę w tym być ja, ale nie mam zamiaru też się zamykać w ramach jakiegoś stylu.  W tym co robię nie ma za bardzo zastanawiania się and tym czy to pasi do Ewy Farnej,  fajne jest uczucie, że ja kieruję tym jak brzmi Farna. I dziś to może być pogodny melodyjny pop, za parę lat znowu coś innego.  Zależy co mnie zainspiruje, cieszę się na te niespodzianki…

02.150921_Ewa_Farna_Cover_0810

Ewa farna fot.materiały prasowe

Arkadiusz Kałucki: Podczas minionego Festiwalu w Sopocie miałaś swój koncert z okazji 10-lecia działalności na zawodowej scenie muzycznej. Byłaś uśmiechnięta, rozpierała Ciebie energia, lekko bez kompleksów aż uśmiech pojawiał się na twarzach przybyłych widzów. Zresztą u mnie też 🙂 Mówiąc szczerze byłaś świetna. Koncerty to Twój żywioł?

Ewa Farna: Dziękuję! Sopot uważam za udany, dla nas to był piękny wieczór i święto. Koncerty dla mnie są chyba najlepszą częścią całej tej pracy. Uwielbiam być na scenie, wszystko może się wydarzyć, może być spontan i widzę bezpośrednie reakcje swoich fanów. Tam się wszystko tworzy między nami, bez pośrednictwa mediów, facebooka, instagrama, teledysków… To jest piękne.

Arkadiusz Kałucki: Nowe nagranie „Bumerang”, które pierwszy raz na żywo wykonałaś podczas wspomnianego koncertu w Spocie, ma bardzo nowoczesną odsłonę brzmieniową w Twojej dyskografii, przebojowość, optymizm idealnie pasuje na letnie dni i miesiące. Jaka jest historia powstania tej kompozycji?

Ewa Farna: Dokładnie tak chciałam by wybrzmiała! Energiczny numer na lato, jednak dla mnie porusza ważny temat. Chciałam fanom pokazać jak staram się żyć i jakie mam w życiu postanowienia.  Ważne jest siać wokół swoje przekonania, o ile jesteś pewien , że są one dobre i mogą nawet komuś pomóc… W Bumerangu śpiewam, jaką energię wysyłamy do świata, taka do nas wraca. O ile jesteśmy uczciwymi ludźmi, ta karma do nas wróci. Jednak wierzę, że to działa i w drugą stronę, więc nie warto się zachowywać podle.

03.150921_Ewa_Farna_Cover_0837

Ewa Farna fot.materiały prasowe

Arkadiusz Kałucki: Jesteś cierpliwą kobietą? Masz w sobie pokorę i wiesz, że nie wszystko można natychmiast zrobić, wykonać?

Ewa Farna: Pokorę mam nadzieję tak, z domu. Z cierpliwością jest gorzej, ale staram się…  Mam całkiem słabą wolę, wiem, że rzeczy nie przychodzą same, ale muszę naprawdę to lubić, by wytrzymać robić coś czego nie znosisz, nie dałabym chyba radę.

Arkadiusz Kałucki: Na koniec pytanie dotyczące Twoich teledysków. Na scenariusze i wszystko co z tym związane masz wpływ? Czy oddajesz się w ręce fachowców?

Ewa Farna: Pomysł bywa albo z mojej głowy albo przy konsultacji z reżyserem. Czasami mam pomysł od początku a jak nie, to brainstorming, gdzie przebiega rzucanie pomysłów i wspólnie tworzymy scenariusz, albo wybieram ten, który najbardziej mi pasi. W każdym razie muszę za tym stać murem. Resztę już oddaję w ręce fachowców, ogólnie tak mam, że lubię się otaczać fachowcami w swojej dziedzinie, zawsze można się dużo nauczyć i być dumny, kiedy masz możliwość pracować z najlepszymi w branży.

Arkadiusz Kałucki: Pięknie dziękuję za spotkanie i rozmowę 🙂

Ewa Farna: Również dziękuję. 🙂

Joanna Morea wywiad 16.05.2017 r.

Joanna Morea 2a fot. Sławomir Nakoneczny (PIła)

Joanna Morea ft. Sławomir Nakoneczny(PIła)

Śpiewa swing po polsku, a to już jest wow! 🙂 Nie każdy tak potrafi 🙂 Z zamiłowania podróżniczka Joanna Morea, która w sercu ma jazz, aktualnie promuje swój album „Crazy people”. Moja krótka rozmowa z Asią na temat wspomnianej płyty, jest niejako resume mojego wywiadu radiowego, który przeprowadziłem kilkanaście tygodni temu 🙂

 

 

Arkadiusz Kałucki: Masz już na swoim koncie udział w kilkunastu festiwalach jazzowych, projektach muzycznych a teraz promujesz najnowszy krążek pt. „Crazy People”. Kto jest Twoim odbiorcą, fanem? Możesz go opisać?

Joanna Morea: Opierając się na obserwacji bezpośredniej czyli publiczności, która pojawia się na koncertach czy to regularnie czy okolicznościowo, ludziach, którzy do mnie piszą i od nich wiem, co myślą czy czują kiedy słuchają muzyki przez mnie prezentowanej to mogę dość precyzyjnie stwierdzić, że to odbiorcy rozsmakowani w muzyce wielu barw i nie koniecznie komercyjnej. To odbiorcy, którzy muzyki słuchają, czasem nawet wnikliwie, a nie traktują jej jako tło, którzy się przy niej także bawią, bowiem naturalnie wychwytują radość zawartą we frazach czy w pochodach harmonicznych, to z pewnością pasjonaci muzyki żywej i granej na żywo. Myślę, że tych najbardziej wiernych fanów cechuje sympatia, a może nawet miłość do muzyki swingowej. Ten specjalny feeling trzeba umieć poczuć, nie trzeba go umieć nazwać, ale poczuć, a to już jest zupełnie inna historia. Jednocześnie wierzę, że moje piosenki, są podane w taki sposób, że zainteresują nie tylko tych, którzy na co dzień słuchają bardziej wysublimowanej muzyki, ale także tych, którzy dopiero odkrywają piękno i subtelność muzyki swingowej i jazzowej.

Arkadiusz Kałucki: Na nowej płycie śpiewasz swing po polsku, a przynajmniej większość piosenek. To było największy wyzwanie przy realizacji całego materiału muzycznego?

Joanna: To rzeczywiście był jeden trudniejszych elementów pracy nad projektem. Ta trudność polega nawet nie na technicznym aspekcie wykonawczym, choć w pewnym sensie tak, ale na feelingu, na takim podaniu polskiego tekstu w piosence, żeby zarówno na poziomie słownictwa( chodzi o dźwięczność, a nasz język nie jest łagodnie brzmiącym), jak i frazowania piosenka była lekka i „kołysała się”, „ bujała się” czyli naturalnie swingowała. To także jest współpraca z zespołem, zwłaszcza z sekcją rytmiczną, która na płycie jest wspaniała i przy nich, przy tak swingujących muzykach, dużo łatwiej osiągnąć jest efekt owego naturalnego „kołysania”.

Joanna Morea 1a fot. Sławomir Nakoneczny (PIła)

Joanna Morea fot. Sławomir Nakoneczny(PIła)

Arkadiusz Kałucki: Wśród kilku autorów tekstów pojawia się Marek Gaszyński (m.in. Sen o Warszawie, Nie zadzieraj nosa, Gdzie się podziały tamte prywatki), który jest także dziennikarzem muzycznym. Jak doszło do współpracy z tak wybitnym tekściarzem? I czy specjalnie pisał dla Ciebie piosenki?

Joanna: Marka poznałam już dobre kilka lat temu, wtedy wydawało mi się, że tak ceniona postać, gwiazda dziennikarska, doskonały tekściarz i mówca nawet nie zwróci uwagi na kogoś takiego jak, ja, na śpiewającą tu i ówdzie flecistkę jazzową. A jednak.
Podszedł do mnie po jednym z koncertów, powiedział, że jest pod wrażeniem tego co robię i czy nie zechciałabym napisać muzyki do jego tekstów. Tak też się stało. Tekst do piosenki „Wolność osobista” znajdującej się na płycie „ Crazy People” Marek napisał specjalnie dla mnie. Kiedy czytałam go po raz pierwszy łzy ciekły mi po policzkach.

Arkadiusz Kałucki: Na płycie „Crazy People” znajduje się kilka bardzo wybitnych postaci polskiego jazzu m.in.: Urszula Dudziak, Zbigniew Namysłowski, Robert Majewski. Proszę powiedz o kulisach ich zaproszenia do nagrania płyty i jak wyglądała współpraca w studiu?

Joanna: To dość często zadawane pytanie. Ulę znałam już wcześniej, zetknęłyśmy się muzykując właśnie, a nic bardziej nie łączy niż wspólna zabawa przy muzyce. Ula jest tak cudownie radosną i pełną optymizmu osobą, że pomimo mojego strachu i kilkudniowego przerażenia przed sesją nagraniową, to samo nagranie odbyło się w tak zaskakująco cudownej atmosferze, którą bez wątpienia wprowadziła Ula, pełnej wzajemnego szacunku i podziwu, że na jakikolwiek stres nie było ani czasu, ani miejsca. Zresztą podobnie było ze Zbyszkiem Namysłowskim czy z Robertem Majewskim. To Dymitr Markiewicz zwrócił ich uwagę na moja osobę i moją muzykę. Oczywiście, że bardzo się bałam zarówno oceny moich kompozycji, jak i wykonawstwa. Ale może to i dobrze bo nagroda lepiej smakuje. Obydwaj panowie okazali się bardzo otwartymi i przemiłymi muzykami oraz kolegami. Dziś jestem po kilku wspólnych koncertach z Robertem Majewskim i nie mogę się nadziwić jak niezwykle jest przystępnym człowiekiem będąc jednocześnie tak wielkiego formatu muzyki.

Arkadiusz Kałucki: Ile piosenek nie zmieściło się na płycie „Crazy People”? Powrócisz do nich przy kolejnym albumie?

Joanna: Ile się nie zmieściło, a ile w ogóle czeka na swoją kolej? Jest tego trochę. Ze mną to trochę tak jak z wulkanem. Tak zresztą kiedyś opisał mnie nieżyjący już Michał Kulenty. Pod powierzchnią ziemi zbiera się ogromne ciśnienie, żeby jednego dnia w odpowiednich warunkach wybuchnąć wyrzucając całą nagromadzoną lawę. Ja także długo zwlekałam z nagraniem płyty tworząc kolejno różne projekty. Nagromadziło się ich tyle ile tego ciśnienia pod ziemią. Dziś mogłabym wejść do studia i nie opuszczać go miesiącami. Zatem jak już pojawiła się pierwsza płyta to wraz za nią powinny wybuchać następne jeśli opierać się na koncepcji wulkanicznej. A plany na szczęście są i to już na najbliższe lato.

Joanna Morea 3a fot. Sławomir Nakoneczny (PIła)

Joanna Morea fot. Sławomir Nakoneczny(PIła)

Arkadiusz Kałucki: Muszę zapytać o koncerty związane z promocją płyty. Jak wyglądają przygotowania i gdzie w najbliższym czasie będzie można Ciebie zobaczyć i posłuchać?

Joanna: Jestem związana z różnymi projektami, także nie sposób skupić się tylko na promocji koncertowej projektu „Crazy People”. Do tej muzyki w całości wrócimy po wakacjach, ale pojawię się na kilku festiwalach jazzowych, na których zagram i zaśpiewam niektóre kompozycje w rożnych konfiguracjach. Do najciekawszych należeć będzie z pewnością występ na Międzynarodowym Festiwalu Jazzu Tradycyjnego Hot Jazz Spring 2017 w Częstochowie, już 4.06.2017. Zagramy w formacji Dymitr Markiewicz & His All Stars (PL/NL/S/GB) i tutaj właśnie zaśpiewam Crazy People wraz ze szwedzką mega gwiazdą jazzu Gunhild Carling.

Arkadiusz Kałucki: W którym jesteś miejscu swojej kariery muzycznej? Jak byś to nazwała?

Joanna: Na początku. To początek wielkiego wybuchu (hahaha). Do tej pory tylko grałam i pisałam, a teraz rozpoczął się nowy etap, nagrywanie. On nie wyklucza pozostałych tylko jest dopełnieniem. Wszystko co najlepsze jeszcze przede mną.

Arkadiusz Kałucki: Dziękuję za rozmowę i do zobaczenia na koncertach 🙂

Joanna Morea: Bardzo dziękuję i zapraszam gdziekolwiek będę.